mama (nie tylko) Adama

Ważna petycja

2012-01-31T10:20:00.000+01:00

Zapraszam i namawiam do podpisania petycji:

http://ptd.edu.pl/petycja/

To nie tylko pomoc dla dzieci z dysleksją ale dla wszystkich dzieci z dysfunkcjami.

Naciśnij mnie

2012-01-29T18:00:00.000+01:00

Już dawno mój Truniek tak nie śmiał się przy książce, a w dodatku kazał sobie ją czytać po kilka razy. Aż do znudzenia - bardziej chyba mojego :-) Ale przyznam szczerze, że pomysł na książkę - wspaniały!

Naciśnij mnie
Herve Tullet
Wydawnictwo Babaryba

Książka to oryginalna, inna niż wszystkie jakie do tej pory czytaliśmy. Tekstu w niej bardzo mało, ilustracje są i owszem. To raptem kilkanaście kolorowych kropek na białym lub czarnym tle. W czym tkwi cała tajemnica? Chyba w dziecięcej wyobraźni! Kolorowe kropki na ilustracjach przemieszczają się, turlają po całej stronie, a nawet zwiększają swój rozmiar! Jak to się dzieje? Dziecko musi oczywiście im w tym pomóc - naciska na kropki, pociera, potrząsa książką, klaszcze.... Jest przy tym mnóstwo śmiechu i zabawy! Niesamowite jak ta książka potrafiła rozbawić mojego 3-latka! Ta książka nie tylko bawi i pobudza wyobraźnię ale również uczy maluchy kolorów.

Książka Hervé Tulleta jest międzynarodowym hitem. Została wydana już w 24 krajach, trafiła m.in. na listę bestsellerów „New York Timesa”. W Polsce ukazało się wydanie w języku polsko- francuskim.

Tutaj treiler do amerykańskiego wydania.

O zazdrości i samotności

2012-01-24T20:06:00.001+01:00

Bardzo lubię książki, które w prosty lecz czytelny sposób, bez moralizatorstwa mówią o emocjach i uczuciach. Książki, w których tak naprawdę ilustrację odgrywają większą rolę a słowa są tylko uzupełnieniem. W tych dwóch książeczkach o małym misiu kryje się tyle emocji, tyle ważnych spraw. A słów jest tak mało... Znów autorka ze Szwecji. Czy jest jakiś Fan Club Szwedzkiej Literatury Dziecięcej? Chętnie się zapiszę. ;-)

Czyja babcia? oraz
Kto jest samotny?

Stina Wirsen
Wydawnictwo Stentor/ seria KORA

W pierwszej z książeczek "Czyja babcia" autorka porusza problem zazdrości. Mały, kłębiasty miś ma babcię, bardzo ją kocha. Ma też kuzynkę - jej nie lubi. Wiadomo, przez tę kuzynkę musi się z babcią dzielić... "Miś ma kuzynkę, nie chce jej mieć". Miś myśli o kuzynce brzydkie rzeczy, że jest "głupia i brzydka". Gdy jednak kuzynka przeje się ciastem a potem zaczyna wymiotować, zaczyna jej współczuć. "Biedna kuzynka".

Ta krótka historia, opowiedziana słowami małego dziecka sprawia, że maluchy którym ją przeczytamy będą się utożsamiać z misiem. Uczucie zazdrości towarzyszy pewnie nie jednemu dziecku. A w tej krótkiej historyjce, opowiedzianej w sposób prosty lecz niebanalny, przy pomocy bardzo oryginalnych ilustracji, dzieci mają szansę porozmawiać z rodzicami o tym problemie.

Ilustracje są według mnie rewelacyjne! Moim chłopakom oczywiście podoba się najbardziej jedna - gdzie kuzynka wymiotuje. Słowo "głupia", które może nie podobać się niektórym rodzicom w książeczce dla dzieci, zupełnie mi nie przeszkadza. Wiadomo, dzieci tak mówią i w sumie nie ma co udawać, że takie słowo nie istnieje w ich słowniku :-)

W kolejnej książeczce z tej serii "Kto jest samotny" jest mowa o samotności i poczuciu odtrącenia. Miś jest smutny, bo nie chce być sam. Chciałby mieć kolegę. Dzwoni do Ptaka a ten nie chce się z nim bawić bo gdzieś wychodzi, Królik bawi się z kimś innym, Kota nie ma w domu... Miś jest bardzo smutny. Lecz w końcu postanawia bawić się sam. Zaczyna mu to sprawiać przyjemność. Jest sam bo... chce być sam!

Wydawnictwo zapowiadało wydanie kolejnych trzech tytułów. Póki co wydało tylko te dwie ale ja czekam cierpliwie na kolejne i Wam gorąco polecam. Cudowna lektura dla najmłodszych!

Mój 3-latek, prawie po 3 tygodniach od przeczytania potrafił mi opowiedzieć o czym jest książka "Czyja jest babcia". Świetnie zapamiętał treść.

A tutaj możecie obejrzeć te fantastyczne ilustracje.

Felek i Tola - łamiemy schematy!

2012-01-15T22:34:00.000+01:00

Felek i Tola
Sylvia Vanden Heede
il. The Tjong- Khing
Wydawnictwo Dwie Siostry, 2011

Kiedy książka opowiada o wspólnym życiu lisa i zajęczycy, nie może to być banalna opowieść, prawda? Kto może wpaść na pomysł zrobienia z lisa i zająca pary zamieszkującej przytulną norę w lesie??
Chyba ktoś kto ma bardzo bujną fantazję i nie boi się łamania schematów. To mi się bardzo podoba! Już rozumiem dlaczego seria o przygodach tej sympatycznej pary zdobyła ogromną popularność w Belgii i Holandii, i została przetłumaczona na wiele języków.

Felek to lis, a Tola to zajęczyca. Jest jeszcze Henio, czyli puchacz, mieszkający w dziupli drzewa, oraz mały Pip (przyszywany syn Henia), który wykluł się pewnego dnia z jaja.

Ta sympatyczna gromadka wiedzie swoje spokojne życie w lesie. Tola gotuje pyszne obiadki Felkowi, który ma już dzięki temu ogromny brzuch. Ale gdy Tola jest zmęczona Felek sam sobie gotuje. Życie toczy się swoim rytmem, nadchodzi jesień, z drzew spadają liście i orzechy. Potem przychodzi zima, Tola choruje a Felek wspaniale się nią opiekuje, a potem gdy Tola wyzdrowieje wydaje na jej cześć przyjęcie.
Ten ład i spokój trwałby pewnie jeszcze długo, gdyby nie pojawienie się pewnej miastowej wiewiórki, która namieszała w głowach ( i sercach) Henia i Felka. Tak to bywa z pięknymi nieznajomymi, które nagle pojawiają się nie wiadomo skąd i burzą spokojne życie niejednej rodzinki... :-)
Szczerze polecam Wam przeczytanie tej książki wspólnie z dziećmi. Każdemu się spodoba - i dużym i małym! U mnie w domu 3- latkowi czytał ją tata, a ja zasiadłam pewnego popołudnia i sama przeczytałam ją „od deski do deski' nie mogąc się oderwać.
Spodobały mi się te krótkie, sympatyczne historie o tym jak zmienia się świat z upływem pór roku, o przyjaźni, odpowiedzialności, o tym, że każdy z nas jest inny i ważne jest to aby robić to co się lubi a nie to co należy lub wypada. Wzruszyłam się odejściem Pipa z domu, śmiałam czytając o fascynacji Felka i Henia nową sąsiadką, spodobał mi się postawa Toli, która jest wyzwoloną partnerką i ma własne zdanie. To dzięki niej Felek stwierdza:
„Może ty masz rację, Tolu. Nie ma zajęć tylko dla zajęczycy, tak jak nie ma zajęć tylko dla lisów.
To prawda – przytakuje Tola.- Ty pieczesz ciasteczka, a ja przekopuje ogródek. Albo ty przekopujesz, a ja piekę. Albo oboje kopiemy. Albo nie. Co to za różnica, co kto robi?
Praca to praca.
Będziemy się nia sprawiedliwie dzielić – kwituje Felek.”

Te krótkie historyjki, pisane są w formie prostych dialogów. Kryje się w nich jednak dużo mądrości bo autorka porusza wiele ważnych tematów. Wspaniała książka do rodzinnego czytania lub dla początkujących czytelników. Autorem znakomitych ilustracji jest holenderski mistrz grafiki książkowej The Tjong- Khing. Proste, ciepłe, delikatne, sympatyczne....
Takie książki lubimy! Polecam! :-)

A na stronie Wydawnictwa możecie zajrzeć do książki.

Gucio i Cezar

2011-12-27T22:38:00.002+01:00

Gucio i Cezar
Krystyna Boglar
il. Bohdan Butenko
Wydawnictwo Dwie Siostry, 2011

Czy pamiętacie z dzieciństwa kultowy komiks o przygodach dwójki przyjaciół – hipopotama Gucia i psa Cezara? Wielkiego łakomczucha i jego rozważnego kompana? Wciąż wplątują się w jakieś tarapaty albo wyruszają na ratunek tym którzy są w potrzebie. Raz jest to porwana królewna Felicja innym razem ratują cały świat zatruwany przez czarną chmurę. Jednego dnia wyruszają na poszukiwanie krainy gdzie Pieprz Rośnie, a innego marzą o wyprawie na księżyc. W komiksach nie zabraknie więc przedziwnych przygód, porwań, szpiegów, piratów, lochów i pułapek. Gucio i Cezar dzięki swej przyjaźni umieją pokonać wszelkie przeciwności.

To sympatyczne, ciepłe i pełne humoru opowieści dla każdego. Dla dzieci, które dopiero uczą się czytać, dla nieco starszych i dla rodziców, którzy chętnie powrócą do lat dzieciństwa.

Gdy książka zjawiła się w naszym domu Ga-daś zasiadł z nią w fotelu aby tylko ją przejrzeć. Ale nie mógł się od niej oderwać i po ok. godzinie... skończył ją czytać. Raz po raz wybuchał śmiechem podczas czytania i wołał: „Mamo, ale super komiksy!”
I ja też to potwierdzam!
W tym pięknym, nowym (dość ciężkim) wydaniu znajdziecie wszystkie komiksy, które w latach 70-tych były wydawane w formie papierowych zeszytów. Wielka gratka dla wielbicieli kreski mistrza Butenko i twórczości Krystyny Boglar. Naprawdę świetny pomysł aby to wydać po latach i to w takiej formie!

Oto przygody, które zawiera nowe wydanie:
„Gucio i Cezar na tropie tabliczki mnożenia”
„Gucio i Cezar tam gdzie pieprz rośnie”
„Gucio i Cezar budują rakietę”
„Gucio i Cezar ratują Felicję”
„Gucio i Cezar w walce z Zatruwaczem”

Na podstawie historyjek powstało kilka odcinków filmu animowanego. Znalazłam jeden na YouTube.

Tego Wam życzę...

2011-12-23T21:38:00.002+01:00

Swiątecznego i zimowego czytania ciąg dalszy

2011-12-18T19:59:00.000+01:00

Za naszymi oknami prawdziwie jesienna aura - deszcz, wiatr, szaro i ponuro. W książkach więc szukamy klimatu, który wprowadzi nas w świąteczny nastrój. Pomagali nam w tym bohaterowie tych książek.

Pan Brumm obchodzi Boże Narodzenie

tekst i ilustracje: Daniel Napp

Wydawnictwo Bona, 2011

Kolejna część przygód sympatycznego, nieco gapowatego misia - Pana Brumma. Tym razem czytaliśmy o tym jak to Pan Brumm wraz ze swoimi przyjaciółmi wyruszył do lasu po choinkę. Kiedy już znaleźli wymarzone drzewko okazało się, że nie mogą go zabrać do domu. Zostali przegonieni przez Ryjka łasicę.

Miś i jego przyjaciele nie poddali się jednak i zorganizowali "tajną akcję". Wieczorem wyruszyli z powrotem po choinkę. Na miejscu okazało się, drzewka już nie ma! To Ryjek zabrał ją do swojego domu!

Pan Brumm i jego przyjaciele spędzili jednak święta przy wymarzonej choince. Jak tego dokonali? Koniecznie przeczytajcie z dziećmi! Zapewniam, że będziecie się dobrze bawić. To pełna humoru i wspaniałych ilustracji książka.

Krecik i Boże Narodzenie
Hana Doskocilova

il.Zdenek Miler

Wyd. Wilga

Sympatyczna opowieść o naszym starym znajomym Kreciku :-) Krecik przygotowuje Święta, które chce spędzić ze swą przyjaciółką myszką. Chce jej zrobić niespodziankę - ubiera choinkę, przygotowuje prezent. Niestety Wrona łakomczucha porywa choinkę obwieszoną smakołykami. Jednak wszystko skończy się szczęśliwie i Krecik spędzi z Myszką wspaniały świąteczny wieczór.

"Co lepsze: dawać prezenty czy je dostawać?

Jedno i drugie jest równie miłe.

Zwłaszcza gdy dwoje gra na jedna nutę.

Jak Krecik z Myszką."

Jak w każdej książeczce o Kreciku zachwycają wspaniałe, kolorowe ilustracje.

A tu zimowe opowieści:

Krecik i bałwanek
Hana Doskocilova

il.Zdenek Miler

Wyd. Wilga

Tym razem opowieść o tym jak Krecik chciał się przekonać o urokach zimy. Zima bardzo mu się spodobała a dla towarzystwa ulepił sobie bałwanka. Świetnie się razem bawili dopóki nie nadeszła odwilż. Jednak poczciwy, dobry i przyjacielski Krecik nie opuścił przyjaciela tylko zorganizował profesjonalną akcję ratunkową!

Sympatyczna historia o odpowiedzialności i przyjaźni.

Zimowa wyprawa Ollego
tekst i il. Elsa Beskow
Wydawnictwo Zakamarki, 2011

Olle dostaje na urodziny narty. Kiedy wreszcie spada pierwszy śnieg chłopiec wyrusza na swoją pierwszą przejażdżkę do lasu. Tam spotyka Wuja Szrona, który sprawia że wszystko się mieni i skrzy, poznaje Ciotkę Odwilż i odwiedza Króla Zimy. Ta baśniowa opowieść została napisana ponad sto lat temu!

Trochę przypomniały mi się podczas jej czytania baśnie rosyjskie, które towarzyszyły mi w dzieciństwie. :-)

Spodoba się na pewno dzieciom. Niezwykła, zimowa, magiczna, pełna śniegu, z dzielnym, rezolutnym chłopcem w roli głównej. A do tego ciekawe ilustracje autorki, które też pochodzą z ubiegłego wieku.

Zrobiło się choć trochę zimowo? :-)

Świąteczne czytanie

2011-12-10T21:45:00.003+01:00

Co prawda za oknem śniegu nie widać (i dobrze), ale nasze dzieci czują już zbliżające się święta. Najbardziej jak można się domyślić interesuje ich pewnie pewien pan z brodą a zwłaszcza to co zostawi im pod choinką, prawda? Czy u Was w domu, tez słychać te pytania?

- Mamo, a kiedy przyjdzie św. Mikołaj? - słyszę od kilku dni.

Pan Paweł Różyczko ze wspaniałej serii książek fińskiego pisarza i ilustratora, miał podobny problem.

Tato, kiedy przyjdzie święty Mikołaj?

narysował i napisał Markus Majaluoma

Wydawnictwo BONA

"Już od wczesnej jesieni Olaf, Konstanty i Anna Maria nie mogli doczekać się świątecznych prezentów. TATO, KIEDY PRZYJDZIE ŚWIĘTY MIKOŁAJ? – dopytywali ustawicznie. Wreszcie pan Paweł Różyczko, najwspanialszy tata na świecie, zwykle anielsko cierpliwy, nie wytrzymał i wypalił:

– Słuchajcie no, mam już dosyć tych waszych pytań, „Kiedy przyjdzie święty Mikołaj?” i „Kiedy przyjdzie święty Mikołaj?”. Święty Mikołaj przyjdzie w tym jednym jedynym dniu w roku, kiedy pracuje: DWUDZIESTEGO CZWARTEGO GRUDNIA! Święty Mikołaj nie przyjdzie ani wcześniej, ani później! Zrozumiano?!"

Dzieci nie bardzo zrozumiały, ale czekały wytrwale, a w odliczaniu pomagał im kalendarz adwentowy. I wszystko potoczyłoby się normalnym trybem, gdyby nie ogromna śnieżyca, która utrudniła Mikołajowi dotarcie do rodziny Różyczków. Mikołaj zachował się bardzo profesjonalnie - poinformował o tym tatę trójki urwisów.

"Gorzej być nie może" - pomyślał Paweł Różyczko. Ale szybko obmyślił pewnie plan. Przecież jego "Słoneczka" muszą mieć prawdziwe święta- z Mikołajem! Z pomocą przychodzi mu Pan Rurka - sąsiad.

Czy ich plan się powiedzie - koniecznie przeczytajcie!

Bardzo to zabawna historia, jak wszystkie poprzednie. Dzieciaki znów wymęczą dorosłych, którzy staną na wysokości zadania.

Rewelacyjne poczucie humoru autora i przezabawne ilustracje podbiły nasze serca. Bardzo lubimy przyglądać się tym wszystkim postaciom - zapracowanego taty (pranie, sprzątanie, gotowanie) z fajką w ustach, dzieciaki z minami urwisów, gruby sąsiad w okularach z czerwonym nosem. A mamy nie ma.. Mama robi karierę i we wszystkich częściach książki pojawia się zwykle na końcu - wraca z pracy lub ze służbowych wyjazdów. To na głowie męża jest cały dom z trójką urwisów! Pan Paweł Różyczko radzi sobie jak może i zwykle pada ze zmęczenia wieczorem ale dzieciaki po spędzeniu dniu z takim tatą są przeszczęśliwe! Oj, nie jedna zapracowana mama westchnie z rozmarzeniem o takim ojcu dla swych dzieci :-) Pan Paweł Różyczko - wzór męża i ojca!

Pod koniec takiego szalonego dnia pada zwykle ze zmęczenia. Tak i tym razem kończy się ta opowieść. Zwariowana, świąteczna i zimowa. Do przeczytania w oczekiwaniu na Wigilijny wieczór. Polecam gorąco!
Tutaj tytuły poprzednich przygód Pawła Różyczko i jego urwisów.
Spójrzcie na zabawne ilustracje.

Mała zła czarownica

2011-12-03T18:14:00.000+01:00

Mała zła czarownica
Vaclav Ctvrtek
ilustracje Siulki
Krajowa Agencja Wydawnicza, 1974

Książka z mojego dzieciństwa. Bardzo żałuję, że nie przetrwała do dziś. Wypożyczyłam ją niedawno z biblioteki, bardziej dla siebie niż dzieci. Zapomniałam o tej książce. Dopiero kiedy ją odkryłam w bibliotece wspomnienia wróciły. Zapamiętałam te mroczne ilustracje – czarny diabeł z okrągłymi oczami na okładce, te jego rogi sterczące i ta mała czarownica! Musiałam przypomnieć sobie treść. Przeczytałam ją sama bo Gadaś namawiany dwukrotnie na wspólne czytanie odmówił. Nie spodobały mu się ilustracje, choć przekonywałam go że książka jest naprawdę fajna – nie dał się namówić.

Po czarownicę Agatę, babę paskudną, że aż strach, przychodzi diabeł Mieszun by zabrać ją do piekła. Właśnie skończyła siedemset siedemdziesiąt lat i jej kontrakt na pobyt na ziemi skończył się.
Czarownica wpada jednak na pewien pomysł. Proponuje Mieszunowi, że pomoże mu zdobyć jeszcze jedną czarownicę - młodziutką. Dwie zamiast jednej – to dobry interes!

"- Którą dziewczynę sobie wybierzesz, tę ci zamienię w złą czarownice."

Mieszun wybiera sobie piękną królewnę Marietkę, która właśnie szykuje się do ślubu z królewiczem Mariankiem. Zła i chciwa królowa ma też swój udział w tym, że czarownica Agata zmienia Marietkę w złą czarownicę. Mimo że Marietka bardzo się zmienia, królewicz Marianek decyduje się na ślub - tak bardzo ją kocha. Potem wraz z pokojówką Tereską usiłują ją ratować, gdy zostaje skazana na śmierć za czary. Do ostatnich stron historia trzyma czytelnika w napięciu a mroczne ilustracje dodają jej magii i zapadają w pamięć.

To wspaniała opowieść pełna czarów, ze złą czarownicą i diabłem, który jak się okazało nie był tak do końca zły. Książka dla dużych i małych o sile przyjaźni, miłości i przywiązania. Naprawdę szkoda, że tak mało znana i do tej pory nie wznowiona.

Oczywiście autora znamy wszyscy z takich książek jak Rumcajs, Żwirek i Muchomorek, Makowa Panienka. Natomiast nic nie wiem kim jest tajemniczy Siulka, który ja zilustrował.

A czy ktoś z Was pamięta tę książkę z dzieciństwa? Prawda, że ciekawe ilustracje? Myślę, że dzieci mogą się naprawdę ich bać. Ja w dzieciństwie chyba się ich bałam, ale właśnie dzięki temu utkwiły w mej pamięci. :-)

"Gołe baby" w książce dla dzieci!!

2011-11-29T22:25:00.000+01:00

Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy'ego
Ulf Stark
il. Magdalena Kucharska
Wydawnictwo Zakamarki

„Kiedy do klasy dołącza nowy kolega, życie Ulfa nabiera tempa. Percy od razu zwraca na siebie uwagę. Ma niewyparzony język, potrafi się bić, jest mistrzem w chodzeniu po równoważni i co najdziwniejsze, chce się przyjaźnić z Ulfem! Ulf z zazdrością podziwia wyczyny Percy’ego. W końcu Percy zdradza mu swoją tajemnicę – jego siła tkwi
w starych znoszonych tenisówkach, które ma na nogach.
Na czym polega niezwykłość tenisówek, czy Ulfowi uda się je zdobyć i co z tego wyniknie?”

Wyd. Zakamarki

Ta książka to pierwsza część trylogii opartej na wspomnieniach Ulfa Starka z dzieciństwa spędzonego na przedmieściach Sztokholmu.

Kiedy znalazła się w naszym domu wiedziałam, że nie wytrzymam i musiałam ją szybko przeczytać sama. Niecała godzinka i... No, no... podobała mi się ale.... Zaczęłam się zastanawiać czy mój 8 -letni Gadaś nie jest na nią jeszcze za mały?
Pierwszy rozdział „Gołe baby” o tym jak chłopcy podglądają opalające się nago pielęgniarki. Hmm – śmieszne, normalne ale czy Gadaś to w ogóle pojmie?
Brat małego Ulfa lubi czytać komiksy ale wśród nich trzyma również takie z „gołymi babami” - to jego tajemnica!
Czy nie za wcześnie czytać o tym mojemu „malutkiemu synkowi?” :-)
Chłopcy na dużej przerwie bawią się w... przebieganie przed samochodami! O rany, jakie to niebezpieczne! Innym razem podpalają skrzynki na listy – zgroza!!

Wiecie co? Nie wytrzymałam. Pomyślałam, że jeśli podczas lektury Tsatsikiego przerobiliśmy temat rasizmu, gejów, całowania z dziewczynami na przerwach i to z języczkiem, to co to dla nas „gołe baby!” Nie ma dla nas tematów tabu! :-)
Nie omijam w książkach trudnych kwestii ( a słyszę czasem od koleżanek, że potrafią opuszczać nawet całe rozdziały), ja tylko omijam wulgarne słowa. Nie wydają mi się potrzebne w książkach dla dzieci.

Kolejnego wieczoru przeczytałam Gadasiowi pierwszy rozdział. Słuchał z powagą i musiałam mu wytłumaczyć ten dziwny fakt, że chłopcy lubią patrzeć na nagie kobiety. Powiem szczerze – był zdumiony! :-)
To że istnieją także gazety z gołymi paniami wprawił go w w kolejne zdumienie. Wcale nie zakłopotanie. On po prostu słuchał, dziwił się i pytał. To była dla nas obojga bardzo ciekawe doświadczenie. Cieszę się, że dzięki tej książce mogłam z nim o tym porozmawiać i pewne rzeczy wytłumaczyć.
Po kilku rozdziałach zabrał książkę do swego pokoju i czytał sam. Skończył kolejnego wieczoru a właściwie późną nocą.
22:10 - Co ta śmiechy z pokoju Gadasia? – pyta mąż.
- A pozwoliłam mu dokończyć czytanie książki – odpowiadam
22:30 – Książka skończona z rumieńcami na twarzy.
- Suuper! 5 gwiazdek! ( to najwyższa nota w rankingu Gadasia)
- Nie wyśpi się, będzie ciężki poranek – podsumował mąż.

Ale rano obaj chłopcy jak skowronki biegali po domu od 7:00, w majtkach na głowach (uwielbiają takie ranne wygłupy), na kurtce taty Adaś nakleił etykietkę sklepową „pomidor gałązka” i radośnie wyszliśmy z domu :-)

Ulf Stark gościł w Poznaniu od 24 do 26 listopada, w ramach projektu "Tabu w sztuce dla dzieci". Podczas tych dni odbywały się spotkania autorskie, dyskusje i warsztaty z dziećmi.

Bardzo żałuję, że nie mogłam tam być...

Jak się bawią tatusiowie

2011-11-27T23:16:00.000+01:00

Jak tata się z nami bawił
Ulf Stark
il. Mati Lepp
Wydawnictwo Zakamarki

Bardzo byłam ciekawa tej książki bo uwielbiam poprzednie tego autora. Pisałam o nich tutaj i tutaj. Ulf Stark pisze o zapracowanych rodzicach, codziennych czynnościach, sprawach ważnych i mniej ale zawsze robi to w sposób prosty z dużą dawką humoru, dystansu i ironii. Czasem podczas czytania łza się w oku zakręci jak przy "Czy umiesz gwizdać Joanno?".

I tym razem się nie zawiodłam i moje chłopaki również. Znów mogliśmy się pośmiać. W książkach Ulfa Starka narratorem jest zawsze mały chłopiec (to mały Ulf i być może wiele z tych historii jest właśnie wspomnieniem z dzieciństwa autora). Tym razem mały Ulf opowiada o tym jak... tata się z nimi bawił! To była wyjątkowa chwila, jak można przypuszczać bo na tę propozycję on i jego brat zareagowali zdziwieniem.

Tata zaproponował im zabawę w chowanie klucza. Po udzieleniu wszelkich instrukcji na czym ta zabawa polega (chłopcy wiedząc, że tata uwielbia wyjaśniać różne rzeczy udawali że nie wiedzą o co chodzi) klucz został schowany. Chowali go na zmianę. Najpierw brat Ulfa, potem tata a wreszcie mały Ulf.

Nie wiadomo, kto bawił się lepiej – czy tata dumny z siebie, że bawi się z synami, czy synowie ciesząc się, że wreszcie bawią się z tatą? Grunt, że po jakimś czasie trzeba było przerwać poszukiwania klucza, którego nie dało się już odzyskać. Mały Ulf ukrył go tak dobrze w muszli klozetowej, że po wizycie w łazience jego starszego brata klucz popłynął w „siną dal”...

Kiedy do domu wróciła mama i zapytała ojca „jak było?”

Odpowiedział:

„Nie najgorzej. Ale na jakiś czas mi wystarczy”.

haha Kto powiedział, że zabawy z dziećmi nie są wyczerpujące, drogi tato?

Bardzo sympatyczna, dowcipna opowieść o zapracowanym tacie, który postanawia pobawić się wreszcie z synami - spodoba się dzieciom (bo humor sytuacyjny) i rodzicom ( bo o nich) :-)

Oczywiście jak zwykle tekst dopełniają świetne ilustracje ale to już norma w przypadku tego wydawnictwa :-)

Uratowane przed wyrzuceniem na makulaturę

2011-11-24T22:25:00.001+01:00

Wczoraj znów przyniosłam parę starych książek do domu. Cóż, mam na ich punkcie bzika...Ale jak można wyrzucić książki takich autorów, z takimi ilustracjami? Jak słyszę, że ktoś chce je wyrzucić odrazu biorę! :-)

Kilka z nich czytałam w dzieciństwie, dlatego pewnie mam do nich sentyment. Są w dobrym stanie a nawet na 4+.

Helena Bechlerowa, Dom pod Kasztanem, il. Jan Szancer, Nasza Księgarnia 1989 r.

Janina Porazińska, Szewczyk Dratewka, il. Bogdan Zieleniec, Nasza Księgarnia 1979 r.

Wilhelm i Jakub Grimm, Złota gąska, il. Jan Szancer, Nasza Księgarnia 1990 r.

Wanda Chotomska, Leonek i lew, il. Teresa Wilbik, Nasza Księgarnia 1989 r.

Jadwiga Ostapowicz, Aligator, il. Waldemar Świerzy, Czytelnik 1980 r.

Maria Terlikowska, Kuchnia z niespodzianką, il. Ewa Salamon,Krajowa Agencja Wydawnicza 1980 r.

Maria Terlikowska, Kuchnia pełna cudów, il. Ewa Salamon, Krajowa Agencja Wydawnicza 1977 r.

Wrzucam książki na wielki STOS książek do przeczytania z dziećmi. I to jest właśnie jeden z powodów dlaczego nie odwiedzamy od jakiegoś czasu biblioteki.

Przeczytaliśmy... NIC!

2011-11-22T23:26:00.001+01:00

Nic
Maria Marjańska- Czernik
il. Krystyna Lipka- Sztarbałło
Wydawnictwo Piotra Marciszuka Stentor

Czy NIC może być bohaterem książki? Okazuje się, że tak!
„Było sobie raz NIC. Wyglądało nijako, pewnie dlatego, że nie miało w ogóle ciała. Było to najprawdziwsze, wielkie NIC....”
Pewnego dnia NIC wybrało się w podróż dookoła świata, bo do tej pory NIC nie widziało.
Na kolejnych kartach książki, bardzo oryginalnie zilustrowanej, z ciekawą czcionką, w której wyrazy „nic” i "NIC” zostały odpowiednio wyróżnione kolorem i pogrubieniem możemy przeczytać jak wyglądała podróż NIC.

"Nic a nic się nie zmęczyło, bo nie miało ze sobą żadnego bagażu”.
"NIC nie bierze w podróż zupełnie nic...”

NIC jedzie autobusem, na gapę oczywiście, potem pociągiem sadowiąc się na kapeluszu pewnej pani, płynie statkiem a gdy statek tonie, tylko NIC się uratowało.
„NIC ma tę zaletę, że jest niezatapialne”

NIC jedzie skuterem, metrem, leci samolotem. W samolocie siedzi NIKT, ale nie zwraca na NIC uwagi...
NIC wróciło już ze swojej podróży i teraz ma nadzieję, że tymi samymi ulicami będzie chodził NIKT. „Może uda im się spotkać i zaprzyjaźnić?”

Miałam pewne obawy czy książka spodoba się moim synom. Nie wiedziałam, czy ją zrozumieją. Ale niepotrzebnie. Bardzo spodobała im się zabawa słowem NIC.
Wciąż śmiali się podczas czytania i w kolejnych dniach na pytanie co im poczytać odpowiadali z łobuzerskim uśmiechem: „NIC, mamo, NIC”.

A zatem trzeba stwierdzić, że pisanie o NICZYM też ma sens i nawet potrafi bawić! :-) Może powstać z tego zabawna książka, pełna ciekawych gier językowych, wesołych skojarzeń, mówiąca o tym, że każdy ma szansę na główną rolę. Książka dla wszystkich lubiących niebanalne opowieści i ciekawe ilustracje.

Książkę można również przeczytać w internecie na stronie wydawnictwa STENTOR.

Ciasta, ciastka i takie tam.

2011-11-20T18:55:00.001+01:00

Ciasta, ciastka i takie tam
tekst i ilustracje Agata Królak
Wydawnictwo Dwie Siostry, 2011

Polecam Wam tę niesamowitą książkę, która sprawiła, że wróciłam do czasów dzieciństwa i przypomniałam sobie smak faworków, pączków z dziurką i jak ucierałam kogel - mogel nie zawsze mogąc dosypać kakao :-)

Kiedy byłam małą dziewczynką bardzo lubiłam przebywać w kuchni, piec, gotować (teraz mi to jakoś przeszło), potem jako nastolatka spisywałam wszelkie przepisy na ciasta i ciasteczka na maszynie (starej Olympii). Wierzyłam, że przydadzą mi się kiedy będę już miała własną rodzinę. Niestety przepisy gdzieś zaginęły ale sporo z nich znalazłam właśnie w tej książce. Są również spisane na maszynie, z komentarzami, dopiskami, dlatego właśnie jej przeglądanie było dla mnie wyjątkowe. Jeśli macie ochotę na podróż w czasy prostych, dość tuczących smakołyków, z nostalgią wspominacie lata dzieciństwa to polecam tę pozycję!

O książce piszę tutaj.

Zaczytani i zabiegani

2011-11-16T22:31:00.000+01:00

Jesień.. hmm... Nie przepadam... Lubię owszem jej pierwszą fazę, kolorowe liście, spacery po lesie i oczywiście zdjęcia, zdjęcia! Mnóstwo zdjęć liści, listków, drzew... A kiedy już liście opadną a dni są coraz chłodniejsze, krótsze, za oknem ciemność - moje ambitne plany opisania książek przeczytanych dzieciom schodzą na dalszy plan...Tym sposobem mam sporo zaległości. Ułożyłam już nawet pokaźny stosik. Muszę bowiem wspomnieć o wszystkich. Nie mogę żadnej przeoczyć. Jakoś tak się składa, że mamy szczęście do dobrych książek, takich które warto po prostu Wam polecić :-) Coś mi się wydaje, że moje teksty zrobią się coraz krótsze - takie jesienne, dostosowane do długości dnia. Dzień krótki - wpisy na blogu krótkie :-)

Zima zbliża się wielkimi krokami (zimy też nie lubię, cóż wybaczcie mi - jestem ciepłolubna) a mały Truniek szykuje już zapasy zimowe. Ten mały łasuch ostatnio zaczął prosić o ciasteczka:

- Mamo daj biskopta - robię zapasy na zimę.

Po czym pobiegł i schował go do szuflady ze swoimi skarpetkami. Zaczął tam gromadzić te ciastka aż dałam mu mały pojemnik. Przychodzł i prosił:

- Daj mi herbatnika, herbatniki są dobre na wiatr. A biskopty jak jest śnieg.

I mimo, że jest ogromnym łasuchem trzymał te zapasy bardzo długo ale do zimy nie dotrwały niestety. Zjadł kilka ciasteczek jak miał dietę (dopadła go jelitówka) a kolejne wziął na niedzielny spacer. Byliśmy w naszym Bukowym Lesie, gdzie mamy swój szałas. Zrobiliśmy go ponad 2 lata temu - w wakacje chyba. Zobaczcie jak się wspaniale prezentuje- tutaj.

Ga-daś też przygotowuje się do zimy i do świąt. Jako, że nie wierzy już w Mikołaja pomaga nam robić prezenty. Ga_daś przygotowuje dla każdego członka naszej najbliższej rodziny zakładki z koralików o których pisałam tutaj.

Prawda, że fajny pomysł?

No i tak zamiast napisać o jakiejś książce napisałam co u nas, żeby nie wypaść z wprawy, a o książkach innym razem, pozdrawiam jesiennie!

Niepotrzebna gałka od łóżka...

2011-11-02T18:31:00.002+01:00

Gałka od łóżka
Mary Norton
il. Jan Marcin Szancer
przekład: Irena Tuwim
Nasza Księgarnia 1973

Czytana w dzieciństwie... Ale nie bardzo pamiętam o czym była... Zamierzałam kupić jej nowe wydanie, również z ilustracjami Szancera (wydało ją jakiś czas temu Wyd. Dwie Siostry). Nie zdążyłam. Dziś dostałam ją od pewnej osoby, która jej nie chciała. Sprawiła mi tym ogromną radość. Patrzyła na mnie nieco zdziwiona, że taka "stara książka" może mnie cieszyć.:-)

Książka jest w dobrym stanie, mimo że ma już 38 lat! Już się cieszę na jej czytanie z Ga_dasiem! :-)

Jesienne ciasto

2011-11-01T21:08:00.002+01:00

Nie mogłam się oprzeć i polecam Wam ten bardzo łatwy przepis na pyszne, jesienne ciasto. Nie jestem typem kobiety spędzającej dużo czasu w kuchni. Bywam tam wtedy, gdy to konieczne :-) Polubiłam ten przepis, bo tę szarlotkę robi się po prostu błyskawicznie! Równie błyskawicznie znika ona potem z talerza :-)

Zbyt późno...

2011-10-30T23:15:00.002+01:00

Dni coraz krótsze... Praca, dom, dzieci.... Mnóstwo książek na półce - przeczytanych, czekających na przeczytanie, czekających na opisanie.... Wieczór zbyt krótki... "Dziś jest już zbyt późno, blog musi poczekać" - myślę od kilku dni.
- Mamo, przeczytaj mi jeszcze jeden rozdział - prosi Gadaś.

- O nie.. jest już ZBYT PÓŹNO - mówię odkładając książkę.

- Mamo, chce ułożyć wieżę z klocków - prosi Trunio.

- O nie, jest już ZBYT PÓŹNO, pora spać - tłumaczę małemu.

Tak naprawdę ZBYT PÓŹNO dotyczy każdego z nas. Dlatego książkę o KRAINIE ZBYT PÓŹNO, do której wybrał się mały Riccardo mogę polecić każdemu z Was... Czy jesteście tak odważni jak on, by tam się wybrać? :-)

"Zbyt Późno"

Giovanna Zoboli
il. Camilla Engman
Wydawnictwo Entliczek

"Teraz jest zbyt późno, mówi mama. Nie można wychodzić. Wrócilibyśmy zbyt późno. Mówi tata.. Ale ja chcę wrócić zbyt późno, odpowiada Riccardo".

Mały Riccardo ma dość siły i dość odwagi by wyruszyć do krainy Zbyt Późno. Mimo, że droga do tej krainy jest Zbyt Długa, Zbyt Ciemna i Zbyt Pusta.... Małemu chłopcu towarzyszą duży niedźwiedź na rowerze, biały kot w żółtej kurteczce i pani Jeleniowa, która każdego ranka podlewa grzyby w doniczkach. Prawda, że oryginalne towarzystwo? :-)

- hihi, grzyby w doniczkach! mamo, zobacz! - śmieją się moje chłopaki i wieczorami proszą aby przeczytać im "Zbyt Późno" bo na tę książkę nigdy nie jest ZBYT PÓŹNO :-)

Dzięki tej książce możemy wybrać się do krainy Zbyt Późno razem z dziećmi.Spójrzcie na te proste, oryginalne ilustracje.

Niebanalna opowieść o dziecięcej potrzebie wolności, o odwadze i marzeniach, które warto realizować. O tym, że jest to łatwiejsze, gdy ma się przy sobie przyjaciół.

„Zbyt Późno” jest owocem współpracy dwóch cenionych artystek - włoskiej pisarki Giovanny Zoboli i szwedzkiej ilustratorki Camilli Engman. A w Polsce to pierwsza wydana książka Wydawnictwa Entliczek. Daje ona obietnicę na kolejne ciekawe pozycje dla najmłodszych. Cieszę się bardzo, że powstają coraz to nowe wydawnictwa, które oferują naszym dzieciom i nam książki niebanalne i ciekawe. Polecam!

II Kiermasz Książki Używanej już 22 października!

2011-10-21T18:00:00.000+02:00

Informacja dla mieszkańców Szczecina i okolic.

To już jutro!
Jeśli macie ochotę wymienić się książkami - zapraszamy na drugi już Kiermasz Książki Używanej, który odbędzie się w Pałacu Młodzieży. Poprzedni odbył się w czerwcu i można było na nim wymieniać się i sprzedawać książki dla dzieci. Teraz stoiska możecie zapełniać wszystkimi książkami - dla dorosłych i dla dzieci. Szczegóły na temat imprezy znajdziecie tutaj i pamiętajcie, że jeśli chcecie przyjść z książkami i mieć własne stoisko musicie to zgłosić do 16 października na adres: infoSzczecinCzyta@gazeta.pl.
Osoby, które chcą kupić książki powinny tylko zabrać ze sobą dzieci i znajomych oraz dużą torbę :-) Na uczestników czeka wiele nagród książkowych!

Zapraszamy!

Organizatorem kiermaszu jest strona SzczecinCzyta.p l i blog.Szczecindladzieci.net.pl
Współorganizator: Pałac Młodzieży.

Wesołe Literozagadki

2011-10-17T22:34:00.002+02:00

Literozagadki
Łukasz Dębski
il. Anna Kaszuba – Dębska
Wydawnictwo Wilga

„gdy w kominku palisz drewnem,
to masz tak jak w banku pewne,
że się wszystko skończy tym,
że z komina pójdzie.....”

Kto zgadnie, co?

Dzieci uwielbiają takie zagadki, prawda? Przynajmniej moje urwisy – baardzo! Nauka alfabetu połączona z zabawą – spodoba się na pewno wielu dzieciom. W tej kolorowej książce znajdziecie krótkie, rymowane zagadki na każdą literę alfabetu. Och, jak miło jest odgadywać a przy okazji uczyć się liter, odnajdywać krótkie i często śmieszne wyrazy umieszczone wśród ilustracji. Ilustracji ciekawych, dowcipnych i kolorowych. W tej książce występuje naprawdę ciekawe towarzystwo – m.in. zabawna gęś w chustce, inna w czapce na głowie, dłuuugi jamnik Józek w kapelusiku, na którego grzbiecie siedzi ptactwo, muchy na makaronie i urocza (moim zdaniem) zebra Zuzka z okładki, która dopełnia zagadkę na literę "Z" (na jej grzbiecie siedzą Zbycho, Zezik i Zula).
Jest dużo książek z zagadkami, wiele z nich pomaga w nauce alfabetu. Jednak często się zdarza, że gdy tekst jest świetny to ilustracje słabe i na odwrót. W tym przypadku dowcipny tekst współgra z wesołymi ilustracjami i tworzy idealną całość. Może dlatego, że autorami książki jest małżeństwo? :-)

tutaj ich strona: www.cafeszafe.com

Słowotwórstwo Trunia

2011-10-13T21:02:00.000+02:00

Muszę gdzieś to zapisywać, bo słowa jakie tworzy ostatnio Truniek są rewelacyjne!

zawiązówki linkowe - sznurówki ("Mamo, daj te buty z zawiązówkami linkowymi, no wiesz...")
wielka przelewa do picia - duży lejek ( "ale wielka przelewa do picia!")

Wpis będę aktualizować co jakiś czas, muszę wygrzebać inne jego powiedzonka ze swej zakręconej ostatnio głowy :-)

"Proszę słonia"

2011-10-11T22:49:00.000+02:00

Proszę słonia
Ludwik Jerzy Kern
il. Zbigniew Rychlicki
Nasza Księgarnia 1972 r.

Kto pamięta z dzieciństwa historię chłopca zwanego Pinio, który znajduje na strychu porcelanowego słonia? Zabiera go do domu i karmi witaminami, które sam powinien łykać aby urosnąć. Tymczasem to słoń Dominik rośnie w zastraszającym tempie. Tak rośnie, że nie wystarcza dla niego miejsca w domu i zostaje wyniesiony do ogrodu. W międzyczasie Dominik nauczył się mówić a także poruszać. Staje się sensacją w miasteczku a rodzina Pinia jeździ na nim na niedzielne wycieczki.

Kiedy zobaczyłam tę książkę na bibliotecznej półce, przypomniał mi się animowany serial w telewizji o Piniu i jego słoniu Dominiku. Stwierdziwszy że nijak nie mogę sobie przypomnieć skąd Pinio wziął tego wielkiego słonia, oraz że nigdy tej książki jako dziecko nie czytałam – zabrałam książkę do domu :-)

Ga-daś był na początku sceptycznie nastawiony do historii – porcelanowy słoń myśli? Porcelanowy słoń rozmawia z książkami? Jednak po kilku rozdziałach, gdy wreszcie zaczęło się coś dziać, gdy Dominik zaczął rosnąć, gdy nauczył się mówić a potem chodzić, gdy wypełnił całą kuchnię i został wyniesiony na dwór, gdy zabrał na niedzielna wycieczkę całą rodzinę na swym grzbiecie – wtedy Gadaś stwierdził, ze książka jest SUUUPER! Potem było jeszcze ciekawiej.

Jest tyle wspaniałych NOWOŚCI w literaturze dziecięcej ale nie zapominajmy o książkach z naszego dzieciństwa. Polecam „Proszę słonia” z ilustracjami Zbigniewa Rychlickiego (tego od Misia Uszatka). Szukajcie w bibliotekach. Jakiś czas temu była nadzieja, że wydawnictwo Dwie Siostry wznowi tę książkę, z tymi właśnie ilustracjami. Niestety... nie udało się. Inne wydawnictwo wydało 'Proszę słonia” a co do ilustracji, to hmmm. Są inne i to już inna bajka... Nie moja w każdym razie :-)

Zwierzyniec Państwa Sztenglów

2011-10-09T22:46:00.001+02:00

Zwierzyniec Państwa Sztenglów
Vera ferra- Mikura
il. Jerzy Flisak
Wydawnictwo Dwie Siostry
seria: Mistrzowie Ilustracji

Autorka dedykuje tę książkę tym wszystkim, które martwią się, że wolno im mieć w domu tylko: jednego psa, jedną rybkę, jednego kota, jednego żółwia itd.

Rzeczywiście warto ją przeczytać małym miłośnikom zwierząt ale również tym, którzy nie potrafią odmawiać. Tym, którzy mają problemy z asertywnością.
Ta niesamowita i nieprzewidywalna historia, pełna zaskakujących sytuacji, spodoba się tym, którzy lubią absurdalny humor.

Opowieść zaczyna się w dniu ósmych urodzin Witka, na którego torcie palą się elektryczne świeczki – ostatni krzyk mody! Nagle ktoś puka do drzwi i okazuje się, że stoi za nimi jakiś obcy mężczyzna z prezentem dla Witka. Ten prezent to... mały żywy słoń. Witek i jego siostra Ania są oczywiście zachwyceni, rodzice nieco mniej... Okazuje się jednak, że słoń został skradziony z cyrku, dzieci odprowadzają go do właściciela i w nagrodę otrzymują...węża! Rodzice natomiast na pocieszenie po stracie słonia kupują im białą myszkę. Sąsiedzi Sztenglów nie zgadzają się aby w ich domu mieszkał wąż i wyganiają rodzinę Gdzie Pieprz Rośnie!

I tak za sprawą małego słonia, rodzina Sztenglów wyprowadza się do miejscowości Gdzie Pieprz Rośnie, gdzie każdemu jest radośnie! Tam zajmują opuszczony dom, poznają nowych sąsiadów, nie zawsze nastawionych do nich pozytywnie i z dnia na dzień ich zwierzyniec powiększa się.

Rodzice Ani i Witka to ludzie bardzo wyrozumiali, mili i uprzejmi ale zarazem mało asertywni. Z tej właśnie uprzejmości słuchają do trzeciej nad ranem gry na organkach i opowieści nowego sąsiada, przyjmują sześć kotów jako wyraz przyjaźni od sąsiadki, a na widok hipopotama którego przywozi im znajoma w prezencie są tylko...zaskoczeni. Jak można się domyślić cały ten zwierzyniec przysporzy im wiele kłopotów. No bo jak tu wyżywić wielkiego hipopotama! W całej tej historii to dzieci myślą racjonalnie i martwiąc się o los całej rodziny szukają możliwości zarobienia pieniędzy i pozyskania jedzenia dla zwierząt. Ich rodzice to dwie dobroduszne istoty, mało zaradne życiowo lecz bardzo kochające swe dzieci.

Uwielbiam w książkach absurdalny humor. Lubię nieprzewidywalne historie zarówno w książkach dla dorosłych jak i dla dzieci. „Zwierzyniec ...” jest historią przezabawną i absurdalną. A refleksja na temat asertywności nasunęła mi się już na początku, ciekawe czy Wam również?

:-)

Książka austriackiej autorki z ilustracjami polskiego grafika. Jerzy Flisak i jego prosta kreska – to lubię!

O królewnie, która chciała jeździć koparką...

2011-10-07T20:25:00.000+02:00

Pamietacie ten mój wpis?
BAJKA NA DOBRANOC
i jeszcze ten?
BYŁA SOBIE KSIĘŻNICZKA

Jak wiecie dzieci są często wielką inspiracją dla dorosłych. Tak właśnie było i w tym przypadku. Już niedługo w księgarniach książka o .... królewnie, która chciała jeździć koparką!
Tekst napisał tata tych dwóch urwisów, którzy o królewnie opowiadali, a przezabawne ilustracje wykonała Monika Pollak.

Czekamy z niecierpliwością na wydanie. Już niedługo! Szukajcie w księgarniach! Mamy nadzieję, że polubicie królewnę! :-)

Alicja w Krainie Czarów - nowe wydanie

2011-10-03T23:06:00.000+02:00

Alicja w Krainie Czarów
na podst. książki Lewisa Carrola
opowiedziała Bogumiła Kaniewska
il. Zdenko Basic
Wydawnictwo Wilga

O tym nowym wydaniu "Alicji w Krainie Czarów" sporo ostatnio się pisze na blogach książkowych ale i ja dodam od siebie "trzy grosze", bo warto :-)

Wydań i przekładów tej książki Lewisa Carrolla jest naprawdę wiele. Każdy z pewnością wybierze dla siebie taką wersję która najbardziej mu odpowiada. Ja zwykle kieruję się wyborem książki na podstawie ilustracji. Niedawno kupiłam Gadasiowi "Alicję.." wydaną przez Świat Książki z prostymi ilustracjami Johna Tenniela, angielskiego malarza i ilustratora,który żył na początku XX w. Podoba mi się takie proste, klasyczne wydanie.

Nowa 'Alicja.." wydana w tym roku przez Wydawnictwo WILGA, to zupełnie inna bajka :-) i to jaka!

Na okładce oprócz nazwiska autora i tytułu widzimy tekst "Otwórz mnie a odkryjesz niespodziewanki" i tak rzeczywiście jest. Kiedy otworzymy wraz z dziećmi tę orygnialnie wydaną książkę zabierze nas ona w bajkowy świat. To nic, że Alicja wygląda w niej trochę jak porcelanowa lalka, a tekst został skrócony tak aby zachęcić najmłodszych do lektury "Alicji.." już w pełnym wydaniu. Ta książka rzeczywiście zachęca do czytania, odkrywania i sprawia, że zarówno dziecko jak i dorosły z ciekawością przewraca strony czekając co nowego odkryje na kolejnych.

Już na pierwszej karcie napotykamy na małą książkę, którą możemy otworzyć i przeczytać! Książka w książce a w niej "Białego Królika Przewodnik po Krainie Czarów", dalej napotykamy na małe drzwi które można otwierać i zaglądać co się za nimi kryje, możemy wydłużyć Alicję, której nogi i szyja rozciągną się przy naszej pomocy, zobaczyć jak znika kot Chester i ujrzeć talię kart, która wygląda jakby chciała wyjść z kart książki.

Ta książka jest niesamowita, pełna niespodzianek, ciekawych ilustracji i zabawnych opisów. Idealna lektura dla najmłodszych aby zaznajomić ich z dziewczynką o imieniu Alicja, która znalazła przejście do Krainy Czarów. Według mnie ta książka może być takim kluczem do świata, który nazywa się MAGIA KSIĄŻEK.

Jej interaktywna forma, ciekawe a zarazem oryginalne ilustracje mogą sprawić, że zapadnie na długo w pamięci młodego czytelnika. A starsi... będą chętnie czytali ją swoim dzieciom, bo dobra książka dla dzieci to taka, przy której dorosli się nie nudzą! :-)
Polecam szczerze!

Tylko Tsatsiki....się liczy teraz!

2011-09-29T23:00:00.002+02:00

Tylko Tsatsiki
Moni Nilsson
il. Pija Lindenabum
Wyd. Zakamarki

Mamy go! Jest już trzecia część Tsatsikiego! Gdy pokazałam książkę Ga-dasiowi krzyknął z zachwytu, wykonał kilka podskoków, potem chwycił za telefon i zadzwonił do swego kumpla, który jest również fanem Tsatsikiego, następnie chwycił książkę i pobiegł do wspomnianego kolegi.

Niestety (albo na szczęście) nie przeczytali jej sami. Wieczorem Ga-daś kazał sobie czytać (a sam przecież też potrafi)i to najlepiej od początku do końca! Ale nie dałam rady. Umówiliśmy się na jutro.

Po przeczytaniu połowy już wiemy, że książka jest tak samo świetna jak poprzednie części! Polecamy!

Opis ze strony wydawnictwa:
Tsatsiki rozpoczyna trzecią klasę. Ma już teraz nie tylko Mamuśkę, ale też tatę, a właściwie dwóch. Jensa, z którym mieszkają, oraz Tatę Poławiacza Ośmiornic daleko w Grecji.

Tsatsiki czuje się coraz bardziej dorosły. Zamiast treningów piłki nożnej wybiera kurs tańca. Zapuszcza włosy i wraz z Perem Hammarem zakłada zespół rockowy. Jak na prawdziwego rockmana przystało – cieszy się powodzeniem u dziewczyn. To jednak przysparza mu sporo rozterek, bo przecież nie można chodzić z dwoma dziewczynami naraz!

Po lekturze:

Tsatsiki przeczytany w dwa wieczory, jakby były dłuższe to pewnie dałoby się w jeden i to nie dlatego, że książka taka krótka. To dlatego, że taka wspaniała! Oboje z Gadasiem jesteśmy wielbicielami tego chłopca.To właśnie dlatego mój syn lat 8 sam nie czyta tej książki. Dlaczego miałby sam czytać, kiedy ja też jestem ciekawa co u Tsatsikiego??? :-)

A u Tstatsikiego wiele zmian. Chodzi już do trzeciej klasy, zapuścił włosy (co widać na okładce) no i ma dwóch tatusiów. Jednego prawdziwego w Grecji a drugi to Jens, za którego wreszcie Mamuśka wyszła. Tsatsiki jedzie z Młoda Parą w podróż poślubną „Tsatsiki też chciał w nią pojechać. Nigdy dotąd nie był w podróży poślubnej, a poza tym musiał mieć na oku młodą parę, żeby panna młoda nie zapomniała przypadkiem, że ma syna i nie zaczęła kochać Jensa bardziej niż jego”.

Oczywiście młoda para wciąż się w tej podróży całowała i Tsatsikiemu było wstyd, więc udawał że ich nie zna.
Na szczęście mamuśka nie zapomina mówić wciąż synowi, że kocha go „cztery razy dookoła ziemi i z powrotem”.

Podczas czytania trzeciej części przygód szwedzkiego chłopca Ga_daś wybuchał często śmiechem ale też zadawał wiele pytań. Miał powody, i tym razem autorka wplata w fabułę wiele ważnych i ciekawych wątków. Robi to z dobrze już znaną prostotą i lekkością.
Do klasy Tsatsikiego dochodzą nowi uczniowie, jeden ma na imię … Jezus.

Dla Polskiego dziecka takie imię wydaje się zarezerwowane tylko dla jednej postaci, prawda?

W szkole Tsatsikiego istniej problem z grupą chłopców, którzy są rasistami, w innym rozdziale Tsatsiki walczy z wszami. Poza tym nie chce grać w piłkę tylko woli tańczyć, ale martwi się, że może zostać uznany za ...geja. Tsatsiki idzie na pierwszą w życiu dyskotekę, znów się zakochuje, znów całuje się z dziewczynami, organizuje imprezę (bez rodziców) u siebie w domu...

Tak, tak to wszystko przeżywa chłopiec w klasie III a ja zaczynam już się bać :-) Gadaś chodzi już do II klasy, o miłostkach Tsatsikiego słuchał z pewnym zdziwieniem ale kto wie... Może i jego dosięgnie strzała amora w kolejnym roku? :-) Na imprezę w domu się nie zgodzę! Nie jestem tak wyrozumiała jak mama Tsatsikiego. Mamuśka jest naprawdę fajna mamą. Wyrozumiała, wspierająca, szanująca zdanie swego syna i dająca mu wiele wolności. Nie, nie jest idealną matką. Ma swoje chwile słabości, dołki i nerwice. Jest po prostu normalna i bardzo kocha swego syna.

Chciałabym żeby takie książki jak seria o Tsatsikim weszły do kanonu lektur szkolnych. Ile w nich śmiechu, ważnych tematów i mądrości...

Tymczasem Gadaś przerabia w szkole przygody Koziołka Matołka, które czytaliśmy mu jak miał 5 lat, albo i wcześniej...

1,2,3 - liczę ja, liczysz ty! :-)

2011-09-20T23:12:00.000+02:00

1,2,3
seria: Mały uczeń
tekst: Brenda Apsley
tekst polski: Urszula Kozłowska
Wydawnictwo WILGA

Jak powinna wyglądać eukacyjna książka dla malucha? Musi być ciekawa, kolorowa, tekst powinien być krótki i najlepiej żeby jeszcze coś się ruszało, coś przekręcało, żeby coś się po prostu.... DZIAŁO!

Taka właśnie jest książka 1,2,3 z serii MAŁY UCZEŃ. Historia małego, ciekawskiego pieska Tytusa, która pomoże dzieciom opanować liczenie od 1 do 10, spodoba się na pewno najmłodszym.
Mój trzylatek jest nią zachwycony. Chętnie liczy i z ciekawością odkrywa ukryte obrazki.

Na twardych kartach książki (to istotne w przypadku maluchów) znajdziecie rymowany tekst , sympatyczne kolorowe ilustracje i zadania dla małych czytelników. Każda strona poświęcona jest kolejnej cyfrze. Jest więc wielka cyfra, pod nią krótki rymowany tekst opisujący przygody małego pieska i zadanie dla malucha. Dzieci pomogą liczyć pieskowi małpki, króliczki, aligatory, które spotyka na swej drodze, sprawdzą kogo piesek zębami chwycił za ogon. Będą obracać, kręcić i wysuwać okienka. Z tą interaktywną książeczką nauka liczenia będzie prawdziwą przyjemnością. Do książki dołączone są karty, na których z jednej strony znajdują się cyfry od 1 do 10 a na drugiej obrazki. Karty można wykorzystać nie tylko podczas czytania książki. Świetnie sprawdzą się podczas innych zabaw z dzieckiem.
Świetna książka dla młodych matematyków! :-)

Transplantacja, jesteśmy na TAK!

2011-09-10T23:55:00.000+02:00

Dziś na szczecińskich Jasnych Błoniach w okolicy fontanny odbyła się akcja promująca wiedzę na temat transplantacji. Piknik pod hasłem “Transplantacja - jestem naTAK!” promował wiedzę na temat przeszczepiania narządów.
Kiedy zapadł zmierzch w niebo wyleciało 500 lampionów w kształcie serc, które mieszkańcy miasta otrzymali od organizatorów. I my tam byliśmy.... A ta akcja była okazją do rozmowy ze starszym synem na temat przeszczepów.
- Mamo, jakby co, to ja też zgadzam się na przeszczep moich narządów. - powiedział uświadomiony Ga_daś.
Kto nie był niech żałuje. Było naprawdę pięknie....

Mniej gderania po wakacjach! :-)

2011-09-05T00:01:00.000+02:00

Mama która zagderała się na śmierć.
Barbara Voors
il. Jeanette Milde
Wydawnictwo Piotra Marciszuka STENTOR

Myślę, że ta książka może być ciekawą lekturą na pierwsze dni września dla wielu mam i ich dzieci. Dlaczego? A jak wyglądają Wasze poranki? Czy aby nie są podobne do poranków w rodzinie Państwa Blomkvistów?

Narratorem opowieści jest ośmioletnia Frida, która ma sześcioletnią siostrę Ellen. Obie nie lubią myć zębów, szczotkować włosów ani ubierać się rano. Ich mama ma „cały dom na głowie”. Przygotowując w kuchni śniadanie popędza je i krzyczy każdego dnia. Kiedy dziewczynki wygłupiają się podczas ubierania, mama robi śniadanie, włącza ogrzewanie w samochodzie, przynosi gazetę ze skrzynki, ubiera się jednocześnie nalewając herbatę do kubków... Dzień jak co dzień...Jest też tata, o którego mama dba jak o swoje dzieci. Mama krzyczy, gdera i czuje się za wszystko odpowiedzialna, o wszystkim pamięta, wciąż się spieszy.
Pewnego dnia mama Ellen i Fridy zagderała się na..... śmierć. Po prostu umarła.

Frida przyznaje, że na początku w domu było dość przyjemnie bo nikt nie gderał, nikt nie krzyczał. Nie muszą myć z siostrą zębów, nie czeszą się, spóźniają się do szkoły, w zimie ubierają letnie sukienki... Ale po pewnym czasie dziewczynki zaczynają tęsknić za mamą brakuje im jej gderania. Wtedy wymyślają zabawę w „krzyczenie -gderanie”, w której jedna z nich jest mamą a druga córką. Ich tata wciąż rozmyśla, nie może spać i tęskni za mamą

A tymczasem mama dziewczynek idzie do nieba jako Anioł i tam też nie próżnuje. Pierze Aniołom szaty, czyści skrzydła, czesze im włosy, każe obcinać paznokcie u stóp i brać witaminy! Dzięki mamie w niebie nigdy nie było tak czysto jak teraz. Ale Anioły nie są szczęśliwe. Mają dość tego gderania i wiele z nich ucieka przed mamą do....piekła!!

Jesteście ciekawi jak tata poradził sobie z prowadzeniem domu i swoimi córkami? Czy niebo okazało się dobrym miejscem dla pracowitej mamy?
Autorką tej zabawnej historii z elementami czarnego humoru jest Szwedka. Dla mnie Szwedzi są mistrzami opowiadania o rzeczach ważnych i trudnych w sposób lekki i prosty. Ta książka jest na to kolejnym przykładem. Świetny tekst dopełniają zabawne, proste ilustracje.

Historia mamy, która zagderała się na śmierć z pewnością Was rozbawi i wruszy. Może postanowicie od dziś mniej gderać? To wszak może się źle skończyć!

Rok szkolny się zaczął, okazji do gderania jest dużo więcej. Ja zaczynam od jutra pracować nad sobą czego i Wam życzę! :-)

Tsatsiki i tata

2011-08-24T23:36:00.001+02:00

Tstatsiki i Tata Poławiacz Ośmiornic
Moni Nilson
il. Pija Lindenbaum
Wydawnictwo Zakamarki

Słuchajcie, nie wiem jak to powiedzieć ale tę książkę naprawdę trzeba przeczytać. Tę i pierwszą część o Tstatsikim oczywiście! Każdy kto ma syna w wieku 7-8 lat naprawdę powinien już biec do księgarni lub biblioteki i wypożyczyć dwie pierwsze książki a na trzecią czekać razem z nami. Podobno będzie już jesienią!

Jak można się domyślić druga część przygód o Tsatsikim nas nie rozczarowała. Wprost przeciwnie – OCZAROWAŁA! Mnie nawet wzruszała. Jestem ciekawa czy jakaś mama czytając ją dziecku też odczuwała wzruszenie w momencie, gdy Tsatsiki spotyka swego tatę? Autorka opisuje to w tak prosty lecz emocjonujący sposób, że łza się w oku kręci.

Ale od początku. Otóż Tsatsiki wraz z Mamuśką, w czasie wakacji jedzie do Grecji. Tam mieszka jego tata, którego nigdy jeszcze nie widział. Czujecie te emocje? Podczas lektury poczujecie również klimat tego kraju. Mamuśka prowadzi syna do rodziny u której pracowała i gdzie poznała ojca swego syna. Następuje długo oczekiwane spotkanie...

Ale jeszcze wcześniej musiała obiecać Tatsikiemu, że dopóki on nie pozwoli, nie powie Tacie Poławiaczowi Ośmiornic, że Tsatsiki jest jego synem. „Tsatsiki sam chciał zdecydować czy chce mieć takiego tatę”.

Dlatego na początku Yanis nie wie, że wita się z własnym synem. Tak zaczynają się wakacje pełne wrażeń. Tstatsiki poznaje swego ojca ( który potem na wieść o tym, że to jego syn mdleje z wrażenia), babcię która wciąż szczypie go w policzek, dziadka i kuzynów. Pobyt w Grecji jest pełen emocji: spotkanie z ojcem, pierwszy pocałunek z dziewczyną, nurkowanie, polowanie na ośmiornice, skoki ze skały do wody, kradzież arbuzów.

Po wakacjach chłopiec rozpoczyna drugą klasę i w dalszej części książki będzie zmagał się z „długodystansowcami” (zdradzę tylko że biorą w nich udział Tstastsiki i jego dziewczyna), z wiadomością, że ich lokator Jens zamierza się żenić, zerwie z nim dziewczyna, zacznie nosić okulary. Dlaczego warto wierzyć w Mikołaja wyjaśni mu jego dziadek: „trzeba wierzyć w to co przynosi radość”. Prawda, że ładnie? A jak Mamuśka zareaguje na pijanego nastolatka? „Bawi się w dorosłego”- powie.

I znów w książce nie zabraknie tematów ważnych i poważnych oraz sporej dawki humoru. Czytając znów pękaliśmy ze śmiechu gdy Tsatsiki z kolegą robili sprawdziany odwagi, albo gdy zostali sami w domu. Kto ma synów zrozumie jak bliska jest mu ta książka... :-)

A zakończenie... Oj, zakończenie jeszcze bardziej utwierdziło mnie w tym, ze to książka stworzona do tego aby mamy czytały ją dzieciom, chlip, chlip.... :-)

Jak przeczytacie to się dowiecie dlaczego.

Ostatnio w jednym z wywiadów Tomasz Kuźmicki (Wydawnictwo EneDuerabe) powiedział: - „Skandynawowie mają tradycję literatury dla dzieci sięgającą Astrid Lindgren. To ona jako jedna z pierwszych autorów zaczęła poruszać w książkach dla dzieci ważne tematy, takie jak empatia, zazdrość, akceptacja czy tolerancja. Są one obecne w skandynawskiej literaturze dla najmłodszych do dziś, jednocześnie o trudnych i poważnych rzeczach pisze się tam z lekkością. Dla Skandynawów książka jest często pretekstem do ważnej rozmowy z dzieckiem.”
Nic dodać nic ująć. Dlatego tak lubię skandynawskie książki dla dzieci. Polecam!

Tstatsiki i Mamuśka

2011-08-17T00:10:00.003+02:00

Tstatsiki i Mamuśka
Moni Nilsson
il. Pija Lindenbaum
Wydawnictwo Zakamarki

Tstatsiki to siedmioletni chłopiec, mieszkający w Sztokholmie, którego samotnie wychowuje mama. Mama nie byle jaka! Mamuśka (tak nazywa ja Ttstatiski) gra w zespole rockowym, chodzi ubrana na czarno i nie boi się szkolnych łobuzów, często zmienia facetów, ale najbardziej na świecie kocha swego syna.

Tsatsiki (nazwany tak jak ulubiony grecki sos Mamuśki - tzatziki) bardzo kocha Mamuśkę, ale chciałby wreszcie poznać swego tatę, który mieszka w Grecji i jest Poławiaczem Ośmiornic. Przynajmniej tak twierdzi mama opowiadając synowi, ze jest "dzieckiem miłości". Bo Mamuśka wychowuje syna bez tematów tabu.

Książka zaczyna się w momencie, gdy chłopiec rozpoczyna pierwszą klasę. Autorka serwuje nam sporą dawkę humoru opisując jak to Tstatsiki śledzi wraz ze swym kolegą nauczycielkę podejrzewając, że jest kobietą – małpą, bo ma owłosione nogi, jak Tsatsiki zakochuje się w szkolnej koleżance i idąc do niej na domową imprezę wkłada garnitur i goli włosy zostawiając irokeza, albo gdy szuka dziewczyny dla kolegi Mamuśki (bojąc się, że ożeni się z jego mamą).

Ale książka o Tstatsikim jest nie tylko zabawna. Autorka porusza w niej wiele ważnych i trudnych tematów takich jak przemoc w szkole, alkoholizm, poplątane relacje rodzinne (sam Tsatsiki a także dziewczynka która ma trzech ojców), lęk przed pijakami czy tęsknota za ojcem. Czyni to w sposób prosty i przystępny, dostosowany do wieku czytelnika.

Historię składającą się z kilkunastu krótkich rozdziałów czyta się bardzo szybko. Mogą nas tylko dziwić często zbyt naturalne dialogi i soczyste słowa, w wykonaniu dorosłych (ja czasem omijałam), nietypowe zachowania Mamuśki i sposób w jaki zrobiła awanturę dyrektorowi szkoły. Mam nadzieję, że mój syn nie będzie ode mnie tego wymagał w podobnych sytuacjach :-)
Podczas jej czytania dobrze będą się bawić zarówno dzieci jak i rodzice, będzie również pretekstem do wielu rozmów na ważne tematy.

Są książki, które nazywam „niebezpiecznymi”. Oznacza to, że jeżeli zacznę je czytać wieczorem Ga_dasiowi to może się zdarzyć, że nie będę mogła przerwać dopóki nie ujrzymy ostatniej kartki.
To właśnie jedna z nich. Wiedziałam, że jest świetna więc zaczęłam czytac mu ją już od rana. Nie pomyliłam się – nie odpuścił. Robiliśmy przerwy na obiad, spacer itp. ale wieczorem poszedł spać dopiero wtedy gdy dobrnęliśmy do 152 strony, czyli ostatniej :-)
Muszę przyznać, że czytanie jej sprawiło mi ogromną przyjemność.

To pierwsza z pięciu książek o Tsatsikim – przetłumaczonych na kilkanaście języków i wielokrotnie nagradzanych, m.in. przez szwedzkie Jury Dziecięce, które trzem z nich przyznało nagrodę za najlepszą książkę roku w kategorii wiekowej 7-9 lat.

Dalsze przygody Tsatsikiego „Tsatsiki i Tata Poławiacz Ośmiornic” – już czytamy i na wydanie kolejnych czekamy :-)

A w ogóle... to uwielbiamy książki szwedzkich autorów, ot co! :-)

Wakacyjne filmy

2011-08-11T23:02:00.001+02:00

Ostatnio wzbogaciliśmy naszą kolekcję filmową o trzy kultowe seriale z moich młodych lat :-) Filmy pochodzą z kolekcji dołączanej jakiś czas temu do DZIENNIKA BAŁTYCKIEGO - Seria Młodzieżowa. Spacerując po Długim Targu w Gdańsku ujrzałam je na jednym ze stoisk.

Nie mogłam się oprzeć! Rozumiecie - wspomnienia.... :-)

Kupiłam "Podróż za jeden uśmiech", "Wakacje z duchami" i "Samochodzik i Templariusze".

Ga_daś siedem odcinków "Podróży za jeden uśmiech" oglądał jak zaczarowany! Śmiał się co chwilę z Dudusia i oczywiście chciałby mieć takiego kolegę jak Poldek! Pamiętacie ten serial, który był hitem małych ekranów w latach 70-tych? Nie wiem ile razy był powtarzany ale kojarzy mi się z wakacjami, wtedy zwykle był nadawany. Wyprawa dwóch chłopców przez całą Polskę, bez rodziców, autostopem. Każdy z nich inny - idealny, grzeczny Duduś ze swą wielką walizką i Poldek z charakterystyczną wadą wymowy - sprytny, przedsiębiorczy, urwis. Znakomite role Filipa Łobodzińskiego i Henryka Gołębiewskiego.

"Wakacje z duchami" już tak bardzo nie zainteresowały Ga-dasia. Po kilku odcinkach stwierdził,że:

- Za mało w tym filmie mówią.

Cokolwiek miałoby to znaczyć, stwierdziłam, że nic na siłę. Może za rok, dwa wróci do niego a już na pewno podsunęł mu książkę Adama Bahdaja na podstawie której go nakręcono.

Trzeci film też chyba jeszcze poczeka tak jak i cała seria książek o Panu Samochodziku, którą trzymam dla Ga_dasia w kartonie :-) Zaczytywałam się w niej jako nastolatka!

A Truniek ogląda od kilku dni "Pieska w kratkę" - również kultowy serial z dawnych lat dla najmłodszych.

Powstał w latach 60 -tych i był emitowany na dobranoc.

- "Piłka mozna to jest gra, wymazona wplost dla psa"! - śpiewa sepleniąc Truniek.

- Piłka nożna! - poprawiam go.

- Nie, piłka mozna! - upiera się.
Kto pamięta tę bajkę? :-)

Koralikowe szaleństwo

2011-08-10T13:09:00.001+02:00

Wystarczyła jedna wizyta u koleżanki abyśmy wpadli w koralikowe szaleństwo!

Mój syn nie chciał wracać do domu tylko układać, układać, układać koraliki! Chłopak i koraliki? - ktoś zapyta? Otóż tak! Takie koraliki może polubić każdy - duży i mały bez względu na płeć.

Co to takiego?

Koraliki te układa się na podstawkach z kolcami, które kupuje się razem z zestawem lub osobno.Kompozycję koralików można zmieniać dopóki nie zostaną przyprasowane żelazkiem. Oczywiście robi to osoba dorosła. Potem należy poczekać aż wystygnie i stwardnieje i już mamy - np.podstawkę pod kubek, kolorowy domek, zwykłego konia, lub robo-konia, serce a nawet... działo laserowe z RoboKila! :-)
Takie oto właśnie rzeczy robi mój starszy syn, sam lub z kolegą i spędza przy tym ostatnio bardzo dużo czasu.

Tę podkładkę pod kubek zrobił dla mnie

A tutaj podstawki jakie były w naszym zestawie:

Koraliki rozwijają kreatywność i mogą być rozrywką dla wszystkich. My kupiliśmy zestaw koralików firmy HAMA w sklepie SMYK, ale widzieliśmy je również w innych sklepach. Zarówno całe duże zestawy różniące się ilością koralików, podkładkami i oczywiście ceną. Dostępne są również małe opakowania np. po 1000 koralików w jednym kolorze za ok. 9 zł. Można też ich szukać na Allegro.
IKEA też ma koraliki w swojej ofercie oraz podkładki do ich układania.
Na stronie duńskiego producenta koralików HAMA możecie obejrzeć całą gamę produktów i koniecznie obejrzyjcie film reklamowy-tutaj.

Szczerze polecam! Dajcie się ponieść koralikowemu szaleństwu! To wspaniała zabawa, która rozwija wyobraźnię.

Pan Popper i jego pingwiny

2011-08-09T00:46:00.004+02:00

Pan Popper i jego pingwiny
R.i F. Atwater
il. Zbigniew Lengren
Wydawnictwo Dwie Siostry

Na okładce książki, którą tak wspaniale zilustrował Z. Lengren (ach, ta kreska!) widzimy sympatycznego pana z fajką w ustach. To Pan Popper – malarz pokojowy. Pana Poppera zna każdy w małym miasteczku, które zwie się „Cicha Woda”, a szczególnie gospodynie domowe, bo to one są zwykle najbardziej zaangażowane w odnawianie mieszkań :-)

Pan Popper jest wielkim szczęściarzem bo ma własny domek, kochaną żonę i dwoje dzieci. Jednak jego głowę wciąż zaprzątają myśli o dalekich krajach. Ten skromny malarz pokojowy, marzy całymi dniami o wielkich wyprawach podbiegunowych. Ogląda filmy o krajach polarnych, czyta książki i jest wielkim znawcą tego tematu.
Pewnego dnia po obejrzeniu filmu o wyprawie polarnej wysyła list do jej uczestników. W zamian za miłe słowa, dostaje przesyłkę z Antarktyki. W środku paczki znajduje pingwina, o jakim ostatnio marzył!

I tak oto rodzina Popperów, prowadząca do tej pory ustabilizowany tryb życia, stała się właścicielami małego pingwina, który zamieszkał w ich lodówce i przewrócił ich życie do góry nogami. Mimo że pierwszego dnia zjadł wszystkie złote rybki z ich akwarium stał się ich ulubieńcem. Jak to się stało, że po jakimś czasie w domu państwa Popperów mieszkało już dwanaście pingwinów dowiecie się czytając tę zabawną książkę.

Autor w bardzo prosty i jasny sposób nakreślił sylwetki małżeństwa Popperów. Bardzo się kochają ale bardzo się różnią. Ona dba o porządek i budżet domowy. Jej mąż to typowy marzyciel i typ „małego chłopca o dobrym sercu”. Mimo kłopotów finansowych oddaje ostatni grosz na pokarm dla swoich podopiecznych.
Wyobraźcie sobie to właśnie on wpada na pomysł oddania pingwinom jednego pokoju, w którym są cały czas otwarte okna a rodzina musi chodzić po domu w kurtkach.

„W nocy, prawie na początku listopada, była straszna śnieżyca nazajutrz rano w całym mieszkaniu pełno było śniegu. Pani Popper przyniosła miotłę i kazała panu Popperowi zbierać śnieg szuflą, ale ponieważ pingwiny tak się cieszyły zimą, pan Popper postanowił nie sprzątać śniegu”.
Takie opisy sprawiały, że podczas czytania uśmiechałam się raz po raz. :-)

Życie rodziny Popperów bardzo się zmieniło z chwilą przybycia pierwszego pingwina. Marzenia bohatera książki o posiadaniu pingwina i podróżach spełniły się a ich cała rodzina przeżyła wiele przygód.
Książka napisana jest prostym, zrozumiałym dla dzieci językiem. Jest łatwa w odbiorze, zabawna, chwilami przygody całej gromadki są dość absurdalne ale to właśnie jest jej atutem. Może bawić zarówno dzieci jaki i dorosłych. Ciekawostką jest, że stan zdrowia autora Richarda Atwater'a nie pozwolił dokończyć mu książki co uczyniła za niego żona – Florence.

Szczerze polecam!

I teraz gdy już wiecie o czym jest książka o pingwinach pana Poppera, czy nie dziwi was fakt, że film,który ostatnio wszedł na ekrany nosi taki sam tytuł? Tylko ten pan Popper jakiś nieco inny, prawda? A jego rodzina to już zupełnie.... Zastanawiam się jak to jest, że można dać taki sam tytuł filmu jaki nosi książka mimo że z bohaterów łączy tylko fakt posiadania pingwinów... A zatem film (na który się nie wybieram) z Jimem Carreyem " ...to opowieść o mężczyźnie, którego relacje z rodziną są chłodne, ale ocieplają się, gdy dostaje w spadku sześć uroczych, chociaż nieco niegrzecznych pingwinów.

Mały Tommy Popper wychowywał się na Brooklynie i kiedy tylko mógł rozmawiał z tatą-podróżnikiem. Dorosły pan Popper (Jim Carrey) to majętny agent nieruchomości mieszkający na Manhattanie. Rozwiódł się z Amandą (Carla Gugino), z którą ma dwójkę dzieci (Madeline Carroll i Maxwell Perry Cotton) i żyje w luksusowym apartamencie na Park Avenue. Jego życie się zmienia, kiedy kurier dostarcza dziwną paczkę z Antarktyki...

W paczce znajduje się pingwin. Nie pluszowy, jak początkowo zakłada pan Popper, tylko prawdziwy, który zaczyna chodzić po mieszkaniu i robić niezły raban. Bohater kontaktuje się z różnymi miejscami w nadziei, że ktoś zabierze od niego zwierzę, ale niestety nikt się do tego nie pali. Zdesperowany dzwoni na Antarktykę, skąd przysyłają mu kolejne pięć pingwinów...

Życie Poppera całkowicie się zmienia. Przywiązuje się do ptaków i się z nimi zaprzyjaźnia, a jego luksusowe mieszkanie zamienia się w piękną zimową krainę. Bohater prawie trafia za kratki, dzięki czemu uświadamia sobie jak ważna jest rodzina.
Źródło: multikino

Po obejrzeniu zwiastuna, wiem, że nie jest to film na jaki chciałabym wybrać się z rodziną. Zdecydowanie postać Pana Poppera z książki jest mi bliższa. :-)

PS. Książkę przeczytałam najpierw sama w jeden wieczór bo byłam jej bardzo ciekawa. Dziś zaczęłam ją czytać synowi i .... powstał "problem". Nie pozwalał mi przerwać i chciał "od deski do deski"! W końcu sam z książką pod pachą poszedł do swego łóżka. A... mówi, że jak byśmy mieli dużą zamrażalkę to też moglibyśmy mieć pingwina, no i lodowisko w domu w zimie!
:-)

Rozmowy poważne

2011-08-06T21:48:00.001+02:00

Mam wrażenie, że w czasie wakacji Ga_daś jakoś mniej czyta i ja jemu też. Wszystko dlatego, że w ciagu dnia tyle się dzieje a wieczorem on pada i już nawet nie prosi mnie o czytanie. Czasem podsłucha co czytam jego młodszemu bratu. Książka którą zaczęliśmy 2-3 tyg. temu nadal czeka...

- Wiesz co, ostatnio mało ci czytamy, prawda? - mówię, dziś do niego.

- No... trzeba założyć stronę: AdamNieCzyta.pl - zaśmiał się.

...............................

Ostatnio Ga_daś z kolegą nazrywali jarzębinę.

- Będziemy robić korale i bransoletki - oświadczyli.

- Co? Naprawdę? A po co wam?-zapytałam zdziwiona.

- Na sprzedaż! Będziemy stali z kartonem korali przed sklepem, tam jest największy ruch.- wszystko zaplanowali.

Kiedy podsłuchałam ich rozmowy wyszło na to, że cena zostala ustalona na 10 zł- korale, 7 zł -bransoletka.

Fiu, fiu! - pomyślałam - Niezły biznes! :-)

Potem jednak okazało się, ze nawlekanie igłą jest bardzo trudne i chcieli mnie zagonić do roboty. Nie dałam się "wkręcić" bo nie chcieli dzielić się zyskiem :-)

- Hej, Ga_daś, a te jarzębiny to już leżą dwa dni i chyba spleśniały. Wyrzuć je. - mówię po 2 dniach.

- Zostaw, moze jeszcze zrobimy z nich korale.

- Ale jarzębina spleśniała, jest tez trochę pomarszczona...

- To nic. Obniżymy cenę. - odpowiedział spokojnie mój syn z głową do interesów.

----------------

Wracamy ostatnio ze spaceru do domu i słyszymy karetkę pogotowia.

- Mamo, a czemu karetka włączyła sygnał? - pyta Truniek.

- Bo wiezie chorego do szpitala.

- A kogo?

Rozmowy z Truniem są ostatnio bardzo ciężkie. Jego zdaniem rodzice wiedzą wszystko. A jak nie wiedzą to.... muszą wiedzieć (czyt. wymyślić) bo inaczej krzyczy: "no powiedz, powiedz!"

- Aa jakiegoś pana wiozą.

- A dlaczego?

- Bo go boli brzuch.

- A czemu?

- A bo się pewnie przejadł. (hehe)

- Aha - zadowolony Truniek wie już wszystko. - A wiesz, ze ja też niedawno byłem chory? - mówi z poważną miną.

- Tak? A co ci było?

- Miałem czkawkę - kontynuuje nadal z poważna miną.

Odkryjcie Eldorado

2011-07-31T23:41:00.004+02:00

Eldorado

Marek Probosz

il. Mehrdokht Amini

Wydawnictwo Piotra Marciszuka STENTOR

"Opowiem wam dzisiaj o Eldorado z peruwiańskiego miasteczka Calca, bo ta historia wydarzyła się naprawdę. To nie żadna bajka, to Eldorado istnieje".
Tak zaczyna w książce swą opowieść ojciec, który usypia swe dzieci. Opowiada im o pewnym biednym staruszku z peruwiańskiej wioski. Nikt nie wiedział ile ma lat i nikt znał jego imienia, ale mówiono o nim, że pochodzi z rodu Indian słynącego z długowieczności. Żył skromnie, pracował uczciwie i kochał dzieci dla których wyrabiał cukierki. Pewnej nocy miał on sen, w którym założyciele rodziny stolicy Inków zdradzili mu drogę do Eldorado - miejsca gdzie ukryte są skarby Inków. Starzec wyrusza w niebezpieczną podróż aby zdobyć bogactwa. Ma spełnić tylko jeden warunek - nie może nikomu zdradzić miejsca ukrycia skarbów...

Opowieść oparta na znanej legendzie o Eldorado, kończy się smutno ale autor podpowiada nam gdzie należy szukać własnego Eldorado. Ono jest tak blisko....

W książkach oprócz treści bardzo ważne są ilustracje. Bardzo często to właśnie one decydują o tym, że decydujemy się na jej kupno. Bierzemy ją do ręki w księgarni, zaglądamy do środka i już wiemy czy ilustracje przemówiły do nas. Czy chcemy kupić ją dziecku lub sobie.

O tej książce przeczytałam na jakimś blogu. Nie zapamiętałam tytułu i nazwiska autora. Zapamiętałam ilustracje. Niesamowite, plastyczne, wyraziste, nasycone kolorami. Egzotyczne postacie z dużymi, ciemnymi oczami. Zapadły mi w pamięć. Kiedy książka trafiła w moje ręce okazało się, że napisał ją Polak. Marek Probosz jest aktorem mieszkającym na stałe w Stanach Zjednoczonych. Od lat pracuje tam jako aktor, reżyser, scenarzysta i producent. Interesują go starożytne kultury, wiele podróżuje. Książkę zadedykował najbliższym, w tym trójce swych dzieci.

Autorką tych wspaniałych ilustracji jest Iranka. Zajrzyjcie na jej stronę i obejrzycie portfolio. Są tam również ilustracje z tej książki.

Polecam Wam tę pięknie napisaną i wydaną opowieść. Do czytania przed snem, sobie i dzieciom. Dzięki niej przeniesiecie się chociaż na chwilę do dawnej krainy Inków.

M.O.D.A - dla każdego

2011-07-30T22:54:00.002+02:00

M.O.D.A - Metki, Obcasy, Dżinsy, Adidasy

Katarzyna Świeżak

il. Katarzyna Bogucka

Wydawnictwo Dwie Siostry

Ta książka zainteresuje nie tylko młodych czytelników, mimo że głównie dla nich jest przeznaczona. Ja przeczytałam ją w jeden wieczór, raz po raz wznosząc okrzyki w kierunku mego męża:

- Wiedziałeś, że Levi Strauss aby udowodnić jak trudno jest zniszczyć jego jeansy do każdej nogawki przywiązał konia? Podobno konie popędziły w przeciwnych kierunkach ale musiały się zatrzymać bo nogawki się nie rozdarły!

- O! A adidasy zaprojektował zapalony piłkarz, którego ojciec był szewcem. On sam wymyślił buty które zapobiegają poślizgom. Od jego imienia Adolf, nazwano je Adidasami!

- Wiedziałeś, że bracia Freitag zaprojektowali torby z brezentu, którym pokryte były ciężarówki?

- Podobno są buty które mają niewidoczny obcas! Ależ to musi być niewygodne!

- O! Niedługo zamiast ubrań będziemy spryskiwać swoje ciało substancją w spreju! Zamiast farby przylgnie nam do ciała coś w rodzaju tkaniny. Sami wybierzemy sobie kolor!

- Muszę tej zimy kupić sobie kozaki "emu"! Może wreszcie przestanę marznąć!

I tak przez 141 stron! :-)

Wciągnęła mnie ta fascynująca lektura o tym co ciekawego wydarzyło się w modzie przez ostatnich 150 lat. Od butów, poprzez sukienki, spodnie, kapelusze, torebki. Ciekawe historie, miejsca, przykłady strojów śmiesznych, dziwnych, zaskakujących a także nowe niesamowite pomysły współczesnych projektantów.

Przy każdym rozdziale podana jest data, która informuje o kiedy powstała opisywana rzecz oraz flaga wskazująca na kraj z którego pochodzi projektant.

Polecam wam książkę o modzie nawet wtedy jeśli specjalnie się nią nie interesujecie. Warto poczytać o tym skąd wzięła się "mała czarna", kto zaprojektował buty na wysokim obcasie tzw. 'szpilki" albo dlaczego krótka spódniczka nosi nazwę "mini"?

Wydana w twardej oprawie, formatem przypomina mi stary elementarz Falskiego. Jednak jej treść to zupełnie "inna bajka" :-)

Autorka książki z wykształcenia historyk sztuki, z zawodu dziennikarka. Szefowa działów Moda i Styl życia w "Wysokich Obcasach", pisze lekko i z humorem.

Ilustracje wykonała ilustratorka, która ma już rozpoznawalny styl. Rysuje oryginalne i nowocześnie. Geometryzowanie postacie, wyraziste kolory - to wszystko sprawia, że książka zapada w pamięć. Można ją polecać każdemu bez względu na wiek!

M.O.D.A to już trzecia pozycja (niestety poprzednich nie miałam okazji czytać) z serii edukacyjnej tego wydawnictwa. Wcześniej ukazał się D.O.M.E.K - który opowiadał o architekturze oraz D.E.S.I.G.N - o wzornictwie. Ciekawa o czym będzie kolejna książka?

O księżniczkach i smokach - nietypowych

2011-07-27T23:35:00.001+02:00

Księżniczki i smoki
Christina Bjork
il. Eva Eriksson
Wydawnictwo ZAKAMARKI

Nie lubię różowego koloru, nie lubię słodkich bajek o księżniczkach....
Jednak księżniczki z tej książeczki nie są słodkie, o nie! Takie księżniczki to ja lubię, i moje urwisy też!
Polecam Wam przeczytanie siedmiu historii, o siedmiu wyjątkowych księżniczkach, które noszą piękne imiona – Petunia, Werbena, Dalia, Czeremcha, Piwonia, Sasanka i Nasturcja.
Z ilustracji spoglądają na czytelnika małe pucołowate dziewczynki w pięknych strojach. Zwykle nudzą się w swoich komnatach, w których mają mnóstwo zabawek i strojów. Brakuje im towarzystwa do zabawy. Obowiązkowo w każdej opowieści pojawia się smok, który chce porwać księżniczkę. Jednak małe, odważne księżniczki dają sobie z nimi radę. One smoków się nie boją, czasem nawet wręcz marzą o porwaniu! Wiadomo – przynajmniej coś się dzieje! Z niektórymi smokami się zaprzyjaźniają, oddają im swoje zabawki i stroje, z niektórymi muszą postąpić dość brutalnie (no bo jak potraktować smoka, który porywa brata?).

Autorka stworzyła księżniczki bardzo nowoczesne, odważne i pewne siebie. Jeżdżą na hulajnogach, dostają w prezencie komputery, czasem to one porywają smoki. Smoki też są bardzo postępowe – lubią wino poziomkowe, mają wmontowane w nozdrza kieszonkowe latarki, wychodzą z telewizorów, wyskakują w komputerów. Każda opowieść to zaskakująca historia, w której autorka bawi się z czytelnikiem, puszczając wodze fantazji i serwując sporą dawkę humoru. Rewelacyjne teksty w swietnej oprawie graficznej do czytania całą rodziną. O takich księżniczkach chętnie posłucha nie jeden urwis!

Historii jest siedem, na każdy dzień tygodnia ale trudno się od książki oderwać więc nie będę Wam mówić, że to książka na cały tydzień. Może się zdarzyć, że Wasze dzieci zażądają stanowczo przeczytania jej całej-od deski do deski. Oczywiście jeśli mają podobne charakterki do tych księżniczek z książki. :-)

Mini ZOO - Człuchów

2011-07-25T21:34:00.001+02:00

Miejscowość Człuchów nie leży co prawda w bliskiej okolicy Szczecina ale chcę Wam polecić to miejsce. Być może będziecie przejeżdżać tamtędy tak jak nasza rodzina w drodze do Gdańska (wybraliśmy taką nietypową trasę).

Przed Człuchowem właśnie znajduje się bardzo nowoczesna stacja benzynowa (tutaj mapa dojazdu).

Z wielką radością zrobiliśmy sobie tutaj postój wiedząc, że znajduje się tutaj mini ZOO. Ale to co zobaczyliśmy przerosło nasze oczekiwania! Dzieciaki były zachwycone i my dorośli również.

Na miejscu zastaliśmy m.in.- wspaniały plac zabaw, bezpłatne ZOO o powierzchni ok. 7 ha z 50 gatunkami zwierząt! Mieszkają tu m.in. hipopotam karłowaty, niedźwiedź, Sowa Śnieżna, kangur, żuraw, paw, świnki morskie, kozy, króliki, lamy, małpki, zebry, wielbłąd....

Po obejrzeniu zwierząt a nawet ich karmieniu (dostępna karma w pojemnikach za 1 zł), po zabawie na placu zabaw, można skorzystać tutaj z toalety (bardzo czysto i schludnie), zrobić zakupy (od art. spożywczych, prasy po odzież i obuwie) a na końcu zjeść obiad (wspaniała restauracja z klimatycznymi pomieszczeniami). Jeśli podróżuje z Wami pies, dostanie tutaj miskę wody.

Nie skorzystaliśmy ze wszystkich atrakcji jakie czekają na przyjezdnych w tym miejscu, pojechaliśmy dalej, bo czasu mieliśmy mało. Jeśli chcecie zobaczyć zdjęcia tego obiektu i poczytać co jeszcze na Was tu czeka zajrzyjcie na ich stronę. Naprawdę świetne miejsce na odpoczynek podczas podróży.

Powiem jedno - poczułam się lepiej widząc, ze takie miejsca są już w Polsce! :-)

Polecam: CANPOL - Człuchów

Wakacyjnie - ZOO w Oliwie

2011-07-25T14:53:00.000+02:00

Przed wejściem do Oliwskiego ZOO przeczytaliśmy, że nie można wjechać na jego teren na rowerach i hulajnogach... Ups! Musieliśmy odporowadzić hulajnogę Ga-dasia do samochodu.

- A czy można wchodzić w koszulce na której są dinozaury? - zapytał Truniek. - Zwierzęta się nie wystraszą?

Na szczęście Trunio do ZOO został wpuszczony, a zwierzęta nie uciekały na jego widok :-)

Mały Duszek

2011-07-16T23:20:00.001+02:00

Mały Duszek
Otfried Preussler
il. F.J. Tripp
Wydawnictwo BONA

Książkę o sympatycznym Duszku wzięliśmy ze sobą na wakacyjny wyjazd. W sam raz na długie letnie wieczory. Jednak jej treść tak wciągnęła Ga_dasia, że czytaliśmy ją i w dzień i wieczór. Kiedy zmęczona mówiłam:
- Jutro kolejne rozdziały.
On biegł z książką do taty. Ja za nim wołając:
- No dobra, poczekaj! Poczytam ci, bo tez chcę wiedzieć co było dalej!
W ten sposób dość szybko poszło nam czytanie historii o przygodach małego Duszka. Bo do Duszków to my mamy już w naszej rodzinie słabość.... :-)

Mały Duszek to sympatyczna nocna zjawa, która mieszka na Sowim Zamku w Puchaczowie.W ciągu dnia śpi, dopiero o północy się budzi i wędruje po zamkowych komnatach. W ręku trzyma zawsze pęk 13 kluczy, dzięki którym otwierają się przed nim każde drzwi. Często też odwiedza swego przyjaciela puchacza - Uhu - Szuhu, z którym lubi sobie pogawędzić.
Największym marzeniem Duszka jest ujrzenie świata przy dziennym świetle, niestety zawsze budzi się tylko z wybiciem północy. Nie pomaga nawet nastawienie budzika. Duszek przesypia każdy dzień i budzi się dopiero w nocy.

Marzenia jednak zwykle się spełniają, zupełnie nieoczekiwanie. Pewnego Duszek dnia budzi się o dwunastej w południe i nareszcie może zobaczyć świat w pełnym słońcu. Okazało się, że świat nie jest czarno - szary jak mu się wydawało lecz bardzo kolorowy!
Szczęśliwy Duszek nawet nie zauważa, że promienie słoneczne zmieniły go w czarną zjawę, wyrusza do miasteczka, i tam jak można się domyślić, narobi sporego zamieszania, a potem... Potem znów zatęskni za swoim nocnym życiem, za rozmowami z Uhu-Szuhu, za swoją skrzynią w której lubił spać. Jednak wrócić do tego jak żył przez ponad 300 lat będzie trudno. Na szczęście pomogą mu w tym dzieci.
Jak? Przeczytajcie!
Ta sympatyczna opowieść napisana (w latach 60-tych) przez niemieckiego autora, który m.in. napisał "Malutką czarownicę" może pomóc w oswojeniu dzieci z nocnymi strachami. Jeśli istnieją duchy (w co dzieci często wierzą) to również, takie dobre i sympatyczne, które chętnie przyjaźnią się z ludźmi.
Zaletą książki jest żywa akcja, humor, krótkie rozdziały i wspaniałe ilustracje, narysowane czarną kreską przez mistrza ilustracji F.J. Trippa. Szczerze polecam!

Na deszczowe dni i na nudę o poranku

2011-07-06T22:41:00.003+02:00

Dziś polecę Wam książeczki edukacyjne o Bolku i Lolku i Koszmarnym Karolku.
Co prawda Koszmarny Karolek nie jest moim ulubieńcem z wielu względów, ale cóż zrobić jeśli starszy syn go uwielbia i czasem (o zgrozo!) naśladuje.... Ale czy wyobrażacie sobie wprowadzenie zakazu na czytanie określonej książki w domu? Ja próbowałam: NIE - dla Koszmarnego Karolka! - mówiłam.
- W takim razie nie będę już nigdy czytał książek - szantażował mnie Ga-daś i nadal przynosił ze szkolnej biblioteki kolejne części...

hmmmm

Nie bardzo w to uwierzyłam ale, pomyślałam że w sumie nie potrafię "zakazać czytania dziecku". Bo Ga-daś Karolka czytuje już sam.

Ale nie o tym chciałam..

Książeczki edukacyjne - z naklejkami, labiryntami, krzyżówkami, angielskimi słówkami. Uczą, bawią i pomagając zwalczyć nudę np. w deszczowe dni. Warto je mieć pod ręką w czasie wakacji. Można zabrać je ze sobą w podróż i wyciągnąć właśnie w taki pochmurny dzień.

W moim domu te książeczki pomagają Ga-dasiowi przetrwać.... poranki. Wyobrażacie sobie dziecko, które wstaje w wakacje o 6:00 lub 7:00 rano? Nie?
Ja mam taki egzemplarz w domu! :-)
Kiedy wieczorem idę spać - kładę na stole różne gazety dla dzieci, właśnie takie książeczki i wiem, ze Ga-daś jakoś przetrwa do 8:00 nie nudząc się :-)

Seria książeczek edukacyjnych o Bolku i Lolku to NOWOŚĆ Wydawnictwa ZNAK. Mimo, że przeznaczona dla młodszych dzieci, mój 8 -latek też się nimi zainteresował. Spodobała mu się ta z angielskimi słówkami, wielu z nich jeszcze nie znał. Książeczka o dinozaurach pokazuje jak w prosty sposób je narysować. Wszystkich książek jest osiem a każda z nich zapewnia dzieciom świetną zabawę.

Tutaj recenzja z Qlturki.

A o Karolku to może skopiuję ze strony wydawnictwa:

POKRZYŻOWANE KRZYŻÓWKI
"Poznaj świat pokrzyżowanych krzyżówek kryjących koszmarne hasła na różne tematy: koleżanki i koledzy z klasy Karolka, jego ulubione niezdrowe potrawy i karkołomne konkursy z jego urodzinowych przyjęć."

AKCJE W WAKACJE
"Świetna zabawa na deszczowy dzień podczas wakacji: straszliwe sudoku, koszmarne krzyżówki, zakręcone zagadki i tajemnicze testy, z których możesz się dowiedzieć, do jakiego stopnia jesteś koszmarny."
NIEZGODNE ZAGADKI
"Niesamowity trening dla umysłu dzięki Koszmarnemu Karolkowi: wpadnij w wir zakręconych zagadek, spoko sudoku, zaszyfrowanych szyfrów i ambarasujących kalamburów, a potem przejdź do rebusów i powikłanych łamigłówek".

W "Pokrzyżowanych krzyżówkach", które mamy Ga-dasia oczywiście zachwycił bardzo dowcipny wierszyk na temat wymiotów (str. 11). Prawie chciał się go uczyć na pamięć!
"Wyrośnie z tego, wyrośnie z tego" - powtarzam jak mantrę :-)

Wydawnictwo ZNAK

Konkurs dla czytających mam!

2011-07-05T23:21:00.002+02:00

Napiszcie czy zdarzyło Wam się kiedyś tak zaczytać, że..... No właśnie. Przypaliłyście obiad? Zapomniałyście nakarmić dzieci? A może zapomniałyście wyjść do pracy?
Zapraszam do udziału w konkursie - mamy ze Szczecina. Szczegóły na stronie SzczecinCzyta.pl

Wielka księga średniowiecznych legend

2011-07-03T22:53:00.002+02:00

"Wielka księga średniowiecznych legend”

Francesc Miralles

il. Auria Fruitos

Wydawnictwo Media Rodzina

Książka, która przeleżała na półce starszego syna dwa lata i czekała na „swój czas”. Wreszcie nadszedł, i 8 – letni syn wraz ze swym tatą podróżują w czasie. Odwiedzają średniowieczne krainy, gdzie roi się od walecznych rycerzy i księżniczek. Spotykają sławne postacie – Robin Hooda i rycerzy z dworu króla Artura. Wzruszają się historią Romea i Julii oraz Tristana i Izoldy.
Każda z jedenastu opowieści rozpoczyna się wprowadzeniem, z którego czytelnik dowiaduje się o pochodzeniu legendy. Jest tu "Pieśń o Rolandzie", streszczenie historii o "Rycerzach okrągłego tronu", "Pieśń o Cydzie"...

Każda z tych historii jest ciekawym pretekstem do wielu męskich rozmów. Cieszę się zatem, że to ojciec czyta ją synowi :-) Ja nie posiadam aż tak szerokiej wiedzy na temat walk rycerskich i życia w średniowieczu. A wiecie, że dzieci potrafią zadawać trudne pytania!

Korzystam i kiedy tylko mogę podsłuchuję ich rozmowy, nie zawsze to mi się udaje, bo zwykle w tym samym czasie czytam młodszemu.

Książki, którą polecam jeszcze sama nie czytałam ale wielokrotnie ją przeglądam zachwycając się ilustracjami i jej bardzo pięknym wydaniem. Książka na wspaniały prezent, nie tylko dla chłopców. Szczerze polecam!

Tato, zbudujmy domek!

2011-06-29T23:54:00.000+02:00

"Tato, zbudujmy domek!"

tekst i il. Markus Majaluoma

Wydawnictwo BONA

Kolejna opowieść o wesołej gromadce ze wspaniałym ojcem Pawłem Różyczką na czele. Olaf, Konstanty i Anna Maria czekają na swego tatę, który długo nie wraca z pracy.

Kiedy dzieci dzwonia do niego do pracy, on radzi im aby pobawiły się w coś ciekawego. Może coś zbudują? W mieszkaniu przecież mają tyle gratów. Gdy Paweł Różyczko wraca do domu dziwi go cisza, czystość i brak dzieci. Nie tylko dzieci brakuje w domu....

Okazuje się, że trójka małych urwisów wyniosła wszystkie meble do ogrodu i zbudowała wysypisko! Tata jak się domyślacie nie jest zachwycony :-)

Wtedy sąsiad wspominając swoje dzieciństwo, podsuwa świetny pomysł. A może by tak zbudować dzieciom domek na drzewie? Dzieciaki krzyczą więc z zachwytem” TATO, ZBUDUJMY DOMEK!” a ich dzielny ojciec staje na wysokości zadania i wtedy dopiero zaczyna się „zabawa”, podczas której dobrze bawią się nie tylko dzieci. Troje urwisów stwierdza, że tata z sąsiadem za bardzo przykładają się do pracy i miną miesiące zanim domek zostanie skończony. Postanawiają wybudować własny.

Ta książka to dowcipny portret zapracowanych dorosłych, dorosłych którzy zbyt dosłownie potraktowali „zabawę w budowanie domku” i portret dzieci, które mają niespożytą energię, głowy pełne pomysłów i ogromną wyobraźnie i wcale nie potrzebują wanny w domku na drzewie :-)

Koniecznie przeczytajcie tę historię! Świetne ilustracje autora i poczucie humoru sprawiają, że książka bawi zarówno dorosłych jak i dzieci. A może inaczej... Dorosłych bawi a dzieci.... inspiruje? Hmmm. Sprawdźcie sami :-)

Poprzednią książkę polecałam tutaj

Kwiatowo

2011-06-27T22:44:00.000+02:00

Lubię pory roku w których jest kolorowo.... Dlatego nie przepadam za zimą. Ale kiedy nadchodzi Wiosna i Lato - nie rozstaję się z aparatem :-)

Szczecin- Świnoujście

2011-06-27T00:16:00.000+02:00

Kiedy byłam mała dużo jeździłam pociągami. Co tydzień odwiedziny u babci, cioci, wyjazdy latem nad morze. Nasze dzieci pociągami jeżdżą zdecydowanie mniej. Dlatego też taka atrakcja jaka zdarzyła im się w sobotę - wyjazd do Świnoujścia - bardzo ich ucieszyła.

Ze Szczecina do Świnoujścia pociąg jedzie 2 godziny, piękną trasą. Naprawdę jest co podziwiać przez okna pociągu! Potem jeszcze przeprawa promowa na Wyspę Uznam, która też jest dla dzieci sporą atrakcją i.... nad morze! Aby tam się dostać bez samochodu z dwójką dzieci trzeba mieć dużo czasu i siły, dlatego my poczekaliśmy na autobus nr 6 (zaraz przy przeprawie promowej) i dojechaliśmy do ul. Słowackiego. Stamtąd było już blisko do plaży. Kiedy wysiedliśmy z autobusu zaczął padać deszcz i postanowiliśmy przeczekać go w jednym z wielu barów przy promenadzie. A kiedy wyszło słońce cała nasza czwórka pobiegła na plażę!

Ciepło nie było, ale wiadomo, że dzieciom zwykle jest gorąco więc były zachwycone.
Aby odciągnąć Trunia od morza zaproponowałam karmienie mew. Pięknie to wyglądało, tylko dlaczego jedna z nich zrobiła kupę prosto do naszego plecaka, w otwartą paczkę ciastek??? Nad tym zastanawiam się do dziś a Wam Szczecinianie, polecam wyjazd pociągiem z dzieciakami nad morze! Jak za dawnych lat! Co za widoki, co za wspomnienia...... :-)

Wakacje!

2011-06-24T13:17:00.000+02:00

Nareszcie wakacje! Cieszą się dzieci... Ja trochę mniej bo mam teraz w domu dwóch urwisów i moja cierpliwość wystawiona jest na największą próbę. Z niecierpliwością czekam na urlop męża! :-)

Mówią, że dzieci najgrzeczniejsze są poza domem. W przypadku moich synków to prawda. GaDaś nawet dostał dyplom dla najgrzeczniejszego chłopca w świetlicy! Klasę traktuje już jak DOM i tam grzeczny tak do końca nie jest :-) Ale, ale... Dyplom jest naprawdę piękny - w kształcie MISIA (robiły go podobno dziewczynki ze świetlicy) a nagroda dla GRZECZNEGO CHŁOPCA wygląda tak:

Na jej widok musiałam stłumić w sobie okrzyk przerażenia, a Gadaś powiedział spokojnie:

- Wiesz... Pani chyba nie wie, że ja nie zbieram takich figurek...

Jak Wam się podoba ten PAN? Wiecie co to za jeden? Sądzicie, ze on też bywa grzeczny?

Myślę, że Pani ze świetlicy miała jednak dobre intencje... :-) A Wy?

Dzień Ojca wkrótce!

2011-06-21T23:51:00.000+02:00

Jakie znacie książki o tacie?

U mnie na półce czeka wciąż na przeczytanie książka Leszka Talki o ojcostwie. Bardzo lubię jego poczucie humoru i podoba mi się to jak opisuje rodzicielstwo. :-) Wiemy jak jest... Życie pod jednym dachem z dwójką dzieci nie jest łatwe, to poważne wyzwanie i szkoła cierpliwości. Dają nam rodzicom niezły wycisk. Mam nadzieję, że przeczytam niebawem książkę dla ojców - czemu by nie? Nie będę czekać aż żona Pana Leszka napiszę drugą wersję "Pomocy jestem mamą!" Sama chętnie bym taką książkę napisała ale ... nie mam czasu :-)

Kolejne książki są już do czytania wspólnie z dziećmi. Moje ulubione ostatnio :-)

Mój mąż oczywiście też chętnie czyta naszym synom książki i nie tylko z ojcem w roli głównej. Zdradzę Wam, że jest fanem Janoscha i Koziołka Matołka :-)

Muszę pomyśleć, czy znam jeszcze jakieś inne książki o ojcu. Jak sobie przypomnę to dodam. A może Wy mi pomożecie? Chodzi o książki dla dzieci z ojcem w roli głównej :-)

Flipek

2011-06-20T23:22:00.004+02:00

Flipek szuka mamy.

Flipek znajduje przyjaciół

Wanda Chotomska
il. Marco Campanelli
Wydawnictwo WILGA

Opowieść o małym, białym króliczku, którego wielki wicher porwał i rzucił hen daleko, tam gdzie nie było mamy i taty. Flipek wędruje przez las ze swym zajączkiem Przytulaczkiem,w poszukiwaniu rodziców za którymi bardzo tęskni. Na swojej drodze spotyka różne zwierzęta. Spotyka panią Krowę, która zaprasza go na obiad, borsuk daje mu schronienie przed zimnem a rodzina bobrów chce aby został z nimi na zawsze... Jednak króliczek nie zatrzymuje się u nikogo na dłużej. Musi szukać mamy i taty!

W kolejnej części Flipek zgadza się zamieszkać u rodziny jeży, która wydaje dla niego wspaniałe przyjęcie. Wszyscy chcą pomóc króliczkowi. Jednak pewnego dnia króliczek znów wyrusza na poszukiwanie rodziców, bo wierzy, że oni też go szukają. Wędrując przez las dzielny króliczek spotyka na swej drodze wiele zwierząt, które proponuja mu aby zamieszkał z nimi ale on wytrwale idzie dalej....

Ta książka nie ma happy endu. Czy będzie kolejna część, tego nie wiem...

Powiem szczerze - lubię szczęśliwe zakończenia, w bajkach szczególnie! Moje dzieci zresztą też. Dlatego też książeczki o Flipku nie podbiły naszych serc. Ga_daś wręcz był oburzony ich zakończeniem. Po przeczytaniu pierwszej książki powiedziałam: poczekaj tu mam kolejną część, na pewno będzie wszystko dobrze, a po przeczytaniu drugiej wyrwał mi książkę z ręki i szukał kolejnych stron :-)

- Co? To już koniec? I co dalej? - pytał zdziwiony.

Pierwszy raz moi synowie zetknęli się z książką, która nie ma dobrego zakończenia. Autorka przerywa historię w pewnym momencie dając sobie szansę na napisanie kolejnej części, albo daje szansę nam - rodzicom na rozmowę z naszymi dziećmi...
A dzieci po jej wysłuchaniu z pewnością będą pytać "Co dalej? Czy Flipek znalazł rodziców?" Dla wielu z nich będzie to z pewnością smutna książeczka. Tak jak dla nas. Ale każdy odbiera opowieść na swój sposób i dla innych czytelników będzie po prostu historią króliczka z wieloma przygodami...My wrażliwcy mamy gorzej :-)

To książka której nie polecam czytać przed snem, tylko z tego powodu, że po jej przeczytaniu warto z dziećmi porozmawiać o tęsknocie, odwadze, sile, uporze i przyjaźni....

A może sami będziecie musieli dopisać koniec tej historii? :-)

I pamiętajcie - FLIPEK a nie FILIPEK :-)

Zapomniałam dodać, że ilustracje do tej książki rysował Marco Campanelli - ten od Tupcia Chrupcia! Uwielbiam! :-)

Tupcio Chrupcio - ulubiona myszka

2011-06-18T22:00:00.002+02:00

To ogromne niedopatrzenie z mojej strony, że nie napisałam jeszcze o ulubieńcu moich synów, który zwie się Tupcio Chrupcio! Znamy go od lat i bardzo lubimy jego perypetie. Tupcio Chrupcio to mała myszka, z którą utożsami się nie jeden przedszkolak a rodzice czytając jego przygody swoim dzieciom, nie jeden raz westchną: "Skąd ja to znam?"

Mój starszy syn dostał kiedyś jako 3-latek Tupcia po swojej starszej koleżance. "Tupcio Chrupcio nie chce jeść" wydane przez wydawnictwo Siedmioróg. Książka bardzo pasowała do Gadasia, który od 2 roku zycia jest niejadkiem. Dlatego z wielką ochotą czytałam mu o małej myszce, która też kaprysiła przy jedzeniu i często odwoływałam się do tej książki podczas posiłków.

Młodszy syn poznał kolejne tytuły wydane już przez wydawnictwo WILGA. Oczywiście Truniek znany z tego, że żadnym (prawie) jedzeniem nie gardzi, ogromnie dziwił się Tupciowi, że kaprysi przy jedzeniu ale odnalazł siebie w historyjce "Tupcio Chrupcio. Kapryśna myszka", gdzie Tupcio kaprysi, odmawia sprzątania, żąda lodów na spacerze i przejażdżki na karuzeli i nie chce wracać do domu...

Po przeczytaniu "Tupcio Chrupcio. Dbam o zęby" zaczął przesadnie dbać o higienę jamy ustnej i po każdym posiłku biegł do łazienki :-)

Opowieść o tym jak Tupcio nie chciał iść do przedszkola, bardzo go zdumiała, bo Truniek już nie może się doczekać, kiedy będzie "po wakacjach" i stanie się wreszcie przedszkolakiem. Bo przedszkole fajne jest! :-)

Z wielkim zrozumieniem przysłuchiwał się gdy czytałam mu jak to Tupcio stał się starszym bratem i jak uczył siostrę korzystania z nocniczka (polecam te dwie książeczki wszystkim rodzicom oczekującym drugiego potomka).

Ogromną zaletą tych książek oprócz poruszania ważnych tematów z życia małych czytelników (które dają pretekst do wielu rozmów z dziećmi) jest ich piękne wydanie. Kwadratowa seria, ze sztywną ale miękką okładką i piękne ilustracje Elizy Piotrowskiej, którym przyglądanie się sprawia ogromną radość nie tylko dzieciom. Bardzo lubię podziwiać pomysłowość myszek, które mają np. wózek dla córki z łupiny od orzecha, a umywalka w której Tupcio myje zęby jest z korka i kapsla, przez słomkę płynie woda :-)

Książeczek o Tupciu jest w sumie dziewięć. My znamy na razie sześć tytułów. Wszystkie bardzo nam się podobają

Tupcio Chrupcio - seria

Eliza Piotrowska
Wydawnictwo WILGA

Rozmowy z Młodszym

2011-06-17T21:57:00.000+02:00

- Mamo a wiesz, że ja nie umiem mówić ŁADNYCH SŁÓW? Tylko brzydkie? - mówi poważnym tonem dziś Młodszy Syn.
- Tak?
- Tak. Bo mój brat wczoraj mówił brzydkie słowa i ja też je powiedziałem.
- Naprawdę?
- Bo Adam lubi brzydkie słowa, wiesz?
- Naprawdę? A jakie to słowa?
- On mówił - kupa, siki i ja powiedziałem też: kupa, siki, trikitiki! - nadal poważnie odpowiada Młodszy.
- I to są brzydkie słowa? Tak?
- Tak. I ja je umiem mówić.
- A lubisz mówić brzydkie słowa?
- Ja nie lubię. Ale Adam lubi. - podsumował Młodszy.

A potem mówi:
- Lubie taką piosenkę o SuperMentach, wiesz? SuperMent ratuje ludzi, pomaga im. Ja mam SuperMenta, wiesz?

:-)

EkoZosia

2011-06-10T23:22:00.002+02:00

Dzień cukierka bez papierka czyli Ekozosia sprząta świat.

Katarzyna Sowula
il. Agata Dudek

WydawnictwoDwie Siostry

Opowieść o 9 -letniej Zosi, bardzo sympatycznej i dobrze wychowanej dziewczynce, uczennicy klasy III b, wielbicielki koloru zielonego i porządku. To znaczy takiego umiarkowanego... Bo to że pod łóżkiem Zosia ma bałagan, wcale nie świadczy o tym, że Zosia go lubi. Wrogiem Zosi jest jej klasowy kolega – Marek Śmieciuch, który jest bardzo dumny ze swego przezwiska. Marek lubi śmiecić i robić Zosi na złość. Wyobraźcie sobie, takiego Marka, który ma pod ławką kolekcję starych gum, a jego krzesło lepi się od masła i dżemu. Fuuj! Czyściutka Zosia, która nosi zawsze przy sobie pachnące chusteczki i wrzuca papierki do kosza to jego zupełne przeciwieństwo.

Pewnego dnia Zosia postanawia wypowiedzieć wojnę śmieciom i posprzątać cały świat!

Zaczyna od najbliższego otoczenia. Segreguje śmieci a w klasie stawia Śmieciozaura, który "pożera" papierki po cukierkach.

Ta niewielka, zielona książka zmieści się do wakacyjnego plecaka. To nic, że o szkole. Takie historie miło czyta się nawet w wakacje!

Jedyna jej wada – za krótka! Mój Starszy syn nie krył rozczarowania, kiedy historia się zakończyła. I jeszcze coś - po jej przeczytaniu zapragnął mieć patyczaka! Dlaczego? Dowiecie się, gdy poznacie opowieść o Ekozosi :-)

Polecam Mini- Opowieść Ekologiczną!

Łódeczka

2011-06-08T23:06:00.001+02:00

Łódeczka

Randall de Seve
il. Loren Long
Wydawnictwo Piotra Marciszuka STENTOR

Książka wakacyjno - chłopięca :-) Bo czyż to właśnie nie chłopcy uwielbiają robić łódeczki a potem puszczać je na wodę?

Bohater tej historii zrobił swoją łódkę z puszki, korka, żółtego ołówka i kawałka białej szmatki. Bardzo ją lubił i nigdy się z nią nie rozstawał. Skąd my to znamy? Czy wasze dzieci też zasypiają z dziwnymi rzeczami? U mnie najdziwniejszą rzeczą jak do tej pory był korek od wanny, z którym postanowił kiedyś zasypiać młodszy syn :-) Tak więc łódeczka z zrobiona z puszki, z którą zasypiał bohater książki to jeszcze nic takiego! :-)

Chłopiec każdego dnia dnia szedł ze swą łódeczka nad jezioro i puszczał ją na wodę. Pewnego wietrznego dnia łódeczka zerwała się ze sznurka i ....odpłynęła. Uniosły ją wysokie i spienione fale. Zmartwiony chłopiec zostaje na brzegu. Pomimo wielu przeciwności pogody, wielkich fal, mała łódeczka świetnie sobie radzi i wszystko kończy się dobrze.

Książka zachwyciła mnie swoją prostą opowieścią i pięknymi ilustracjami. Chłopiec kąpiący się ze swoją łódka w wannie, spienione fale na dwóch kartach książki, mała, samotna, dryfująca łódeczka, na którą spogląda tylko księżyc i wreszcie szczęśliwy chłopiec siedzący na pomoście, który odzyskał wreszcie swą łódeczkę. Te ilustracje naprawdę robią wrażenie i cudownie uzupełniają tekst. Ciepła historia, będzie trzymać w napięciu najmłodszych czytelników i przyniesie szczęśliwe zakończenie!

Mój młodszy syn bardzo ją polubił, polecamy!

Czarny Młyn

2011-06-03T23:50:00.003+02:00

"Czarny Młyn"

Marcin Szczygielski

Wydawnictwo Piotra Marciszuka Stentor

Książkę tę przeczytałam przed spotkaniem z autorem, które odbyło się 26 maja w Zamku Książąt Pomorskich. Muszę przyznać, że nie mogłam sie od niej oderwać. W sumie to od jakiegoś czasu wiem, że jeśli nie DZIECKO, to na pewno drzemie we mnie NASTOLATKA :-)

O czym jest książka? Na wielu blogach książkowych pisano już o niej i nie będę jej streszczała. Może zrobi to sam autor?

W każdym razie historia wciąga od pierwszych stron, i nie można się od niej oderwać. Mój Starszy jest jeszcze na nią za młody ale myślę, ze za rok czy dwa na pewno sam ją przeczyta. Tylko to zakończenie... Nie podoba mi się... (nie zdradzę jakie). Powiedziałam to na spotkaniu Panu Marcinowi. Obawiam się, że mój Ga_daś jako chłopak wrażliwy a zarazem oczekujący zwykle jasnych i precyzyjnych zakończeń (typ dociekliwy i poukładany) też nie będzie zachwycony. Pan Marcin powiedział, że zakończenie jest jak najbardziej optymistyczne i daje nadzieję. "Mela wróci" - zapewnił mnie i dokonał nawet takiego wpisu do książki. Uff! Ga-dasia z pewnością to uspokoi. :-)

Spotkanie z autorem tej książki (i wielu innych) było bardzo ciekawe. Pan Marcin ma wielki dar - pisania zarówno dla dorosłych jak i dla młodzieży oraz wspaniałego opowiadania. Można by go słuchać godzinami. Zastanawiam się jak to wszystko opisać? Może niedługo mi się to uda :-)

Naprawdę warto chodzić na takie spotkania.

Była sobie królewna....

2011-06-03T22:14:00.004+02:00

Moje uriwsy lubia wymyślać przed snem bajki. OstatnioTrunio powiada:
- Mamo, teraz ja opowiem wam bajkę.
Dawno, dawno temu... Była sobie królewna, która była miła... i nikogo nie zjadała. Królewna bardzo chciała miec koparkę. Mowila: mamo, tato ja chce koparke. Ale oni nie chcieli jej kupic koparki. Ale w koncu kupili. I ona jeździła koparką i spotkała inną królewnę też miłą. I jeździły razem koparkami po mieście. A potem spotkały królewicza..... i KONIEC! Fajne, mamo?

Oto bajka opowiedziana przez mego Piotrka lat trzy! :-) Motyw koparki przewija się w jego historiach bardzo często. Ma chłopak fantazję! Nieprawdaż? :-)

Obowiązkowo po bajce Młodszego, Starszy już podskakuje w swoim łóżku aby opowiedzieć swoją bajkę. Bajki starszego... hmmm Jakby tu rzec.... W jego bajkach najczęstszym motywem (jak długo jeszcze????) są ubikacje, wybuchy itp.

- Był sobie raz chłopiec, który miał szukać skarbu. Z daleka zobaczył czerwony punkt. Kiedy do niego dotarł zobaczył, że to ubikacja. Zajrzał do niej myśląc, że tam jest skarb a w tym czasie jego mama podeszła i spuściła wodę. ha ha

Oczywiście Młodszego brata też to bawi.Tak... Starszy syn uwielbia takie opowieści a ja słucham tego ze zdumieniem i wciąż czekam, kiedy wreszcie przestanie ....

:-)

Dzień Dziecka

2011-05-31T23:10:00.000+02:00

Z tej okazji piękny utwór o matczynej miłości....

Moje urwisy śpią a ja z uśmiechem wspominam wczorajsze wyznanie Trunia:
- Mamo, chciałbym bardzo być śmieciarzem. Miałbym swoją śmieciarę i taką kierownice i kręciłbym nią, o tak!
Uwielbiam jego marzenia! :-) Uwielbiam jego przekręty:
- Mamo, to jest SUPER- MENT! Uważaj leci! - mówi podczas zabawy Supermenem.
- Mamo, tata mi unożykował chleb (czyli pokroił).
- Mamo, ten lizak chce żebym go zjadł. On bardzo prosi!
- Mamo, masz dla mnie jakąś niespodziankę? No wiesz...coś słodkiego..

Trzylatki są rozkoszne a ośmiolatki wszystko wiedzą lepiej :-)

Udanego Dnia Dziecka! Każdy w końcu jest czyimś dzieckiem!

Kiermasz książki używanej dla dzieci i młodzieży - KSIĄŻKA NA WAKACJE

2011-05-25T22:23:00.002+02:00

Uwaga, Uwaga! Zapraszam wszystkich szczecińskich rodziców na kiermasz książek używanych dla dzieci. Jeśli macie książki które chcecie sprzedać lub wymienić, potwierdźcie to zgłoszeniem (adres w informacji). Wszyscy pozostali, którzy chcą tylko kupić książki nie muszą wysyłać zgłoszenia.

Tutaj znajdziecie więcej szczegółów na temat kiermaszu.

Myślę, ze w każdym domu znajdą się książki z których dziecko wyrosło albo były nietrafionym prezentem i warto sprzedać je za symboliczną kwotę lub wymienić na inne.
Zapraszam!

PS. Jutro Dzień Matki - życzę Wszystkim mamom udanego dnia. Ja po południu wybieram się na spotkanie z Marcinem Szczygielskim, którego "Czarny Młyn" skończyłam dziś czytać i jestem pod wrażeniem. Świetna książka. W wolnej chwili może coś o niej napiszę. Póki co....jutro idę zobaczyć autora na żywo :-)

Portrety Astrid Lindgren

2011-05-21T22:01:00.002+02:00

"Portrety Astrid Lindgren"

Johan Erseus, Margareta Stromstedt

Nasza Księgarnia

Uwaga wszyscy miłośnicy twórczości Astrid Lindgren! Wspaniała książka o tej autorce (piękne wydanie albumowe, które od dawna kusiło mnie, lecz cena skutecznie mnie odstraszała) już za 20 zł!

Na stronie Naszej Księgarni w dziale WYPRZEDAŻ (warto tam często zaglądać) ta książka jako końcówka nakładu - wreszcie przeceniona, z czego z ogromną radością skorzystałam.

Wspaniały album pełen zdjęć, wspomnień i historii o pisarce, zachwyci każdego miłośnika jej twórczości.

Mój egzemplarz (wykradany wieczorami przez mego męża) czeka w kolejce na przeczytanie, w ciągu dnia przeglądam go z satysfakcją (wreszcie go mam!).

A oto jeden z fragmentów. Przeczytajcie historię, którą wspomina Astrid Lindgren -wielki przyjaciel dzieci:

„A tym, którzy z takim zapałem wołają o twardą rękę i krótsze cugle, chciałam przytoczyć, co pewnego razu powiedziała mi pewna starsza kobieta. Wtedy gdy wierzono w takie metody, była młodą matką. „Oszczędzaj rózgi, a zniszczysz smyka”, właściwie w to nie wierzyła, ale raz jej mały synek zrobił coś takiego, że uznała, iż powinna go ukarać rózgą, pierwszy raz w życiu. Nakazała mu wtedy, żeby sam przygotował rózgę.

Chłopiec wyszedł i długo nie wracał. W końcu przyszedł zapłakany i powiedział; „Nie znalazłem żadnej rózgi, ale masz tu kamień, którym możesz we mnie rzucić”. Wtedy mama także się rozpłakała, ponieważ nagle ujrzała wszystko oczami dziecka. Dziecko musiało pomyśleć: „Moja mama chce mi zadać ból, a do tego równie dobry może być kamień”.

Objęła go i przez chwilę płakali razem. A potem położyła kamień na półce w kuchni i leżał tam na wieczną pamiątkę tej obietnicy, którą złożyła sama sobie w tamtej chwili: Nigdy przemoc!”.

Biuro detektywistyczne Lassego i Mai

2011-05-17T23:18:00.003+02:00

Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai

seria

tekst: Martin Widmark
ilustracje: Helena Willis

Wydawnictwo ZAKAMARKI

Nie tak dawno chwaliłam się na blogu, że mój starszy syn przeczytał samodzielnie pierwszą książkę. Uczeń pierwszej klasy, który zawsze lubił moje wieczorne czytanie od kilku tygodni zasiada wieczorem na kanapie, lub w dzień zaszywa się w swoim pokoju i ...czyta!

Cóż.. Pozostał mi jeszcze jeden syn, który czytać nie umie! :-)

Gadaś natomiast, wciąż jest na tropie....

Wraz z Lassem i Mają, bohaterami serii książek detektywistycznych - tropi przestępców.

Lasse i Maja to przyjaciele z jednej klasy, mieszkający w małym szwedzkim miasteczku. Oboje bardzo lubią czytać kryminały i zakładają w piwnicy Mai Biuro Detektywistyczne. Mają tam wszystko czego potrzeba w pracy detektywa – aparat, lornetkę, lupę i oczywiście sejf w którym będą trzymać zarobione pieniądze. Okazuje się, że w małym szwedzkim miasteczku zawsze coś ciekawego się dzieje i małym bohaterom nie brakuje zajęć. Bardzo często pomagają policji w rozwikłaniu zagadek, a czasem wręcz gdy policja jest bezradna to oni wkraczają do akcji.

Seria książek o Lassem i Mai (pisałam o niej już tutaj) nie schodzi z list bestselerów w Szwecji, gdzie powstają jej kolejne części. W Polsce otrzymała nominacje Jury Dziecięcego oraz Jury Dorosłego do Nagrody Donga 2010. Do tej pory ukazało się dwanaście tytułów z tej serii. Każdy tytuł to jakaś tajemnica!

Jak każda książka wydawnictwa ZAKAMARKI, cała seria jest starannie wydana, w twardej oprawie. Ciekawe są również czarno białe ilustracje ( tylko w „Tajemnicy złota” są kolorowe).

Ogromną zaletą tych książek są nie tylko duże litery, ale krótkie rozdziały, proste dialogi, nieskomplikowana (lecz oryginalna) fabuła i wciągająca akcja – wszystko to zachęca młodych czytelników do samodzielnego czytania.

Najlepszym sposobem (aby dziecko zaczęło samo czytać) jest przeczytanie pierwszego rozdziału tej książki i odłożenie jej na bok.

- Jutro ciąg dalszy – mówimy i oddalamy się w kierunku kuchni np.

Jest ogromne prawdopodobieństwo, że kiedy wrócicie do pokoju po 5 min. zobaczycie swoje dziecię zatopione w lekturze :-)

Dzieci czytając te książki nauczą się logicznego myślenia i wyciągania wniosków.

Inne zachowania, które będzie można zaobserwować to: zbieranie odcisków palców ze wszystkich sprzętów z domu, robienie notatek, sporządzanie rysopisów w swoich notatnikach, przeglądanie gazet w poszukiwaniu ofert wynajmu lokalu (na biuro) itd.

W każdym razie – mój syn sejf już ma!

Mam nadzieję że Was mimo wszystko zachęciłam? :-)

A tutaj dla miłośników serii dwie książki pełne zagadek i łamigłówek

oraz przydatny bardzo „Pamiętnik detektywa”, w którym właśnie można zbierać odciski palców, sporządzać rysopisy i sprawdzić swą wiedzę na temat przygód Lassego i Mai.

Dawno temu w Mamoko

2011-05-16T15:28:00.002+02:00

Dawno temu w Mamoko

il.Aleksandra i Daniel Mizielińscy

Wydawnictwo Dwie Siostry

Od jakiegoś czasu mój młodszy syn nie zwraca uwagi na tekst w książkach, które mu czytam, tylko chce rozmawiać z.... postaciami na obrazkach!

- Mamo, a co mówi kaczka? A czemu nie mówi, a powiedz co ona mówi, plooose!
Na początku próbowałam zbywać go i czytałam dalej niewzruszenie ale poddałam się w końcu i obecnie występuję w wielu rolach – kaczka Katastrofa, Pan Kuleczka, Tupcio Chrupcio itd. i rozmawiam sobie z Truniem o różnych sprawach. Miłe są to rozmowy, muszę przyznać :-)

Kiedy w naszym domu pojawiła się książka „Dawno temu w Mamoko” byliśmy zachwyceni – dzieci bo dużo obrazków, ja bo …. żadnego tekstu (nic nas nie ominie!).

Piękna, kolorowa książka dużego formatu, wydana na sztywnym kartonowym papierze zainteresowała nawet 8-letniego Ga-dasia.

Nie mieliśmy okazji poznać pierwszej książki z tej serii „Miasteczko Mamoko”, ale tym co ją znają powiem, że w kolejnej części akcja ( i to nie jedna) rozgrywa się w średniowieczu. Na ilustracjach przedstawiających miasteczko MAMOKO (oj, trzeba mieć dobre oko!) roi się od bohaterów średniowiecznej krainy AKUKU. Na każdej rozkładówce dzieci (wspólnie z rodzicami, bo to fajna zabawa) mogą śledzić losy poszczególnych bohaterów i same opowiadać historie. Bohaterów jest bez liku a historii może powstać przy takim oglądaniu jeszcze więcej. Są rycerze, wróżki, potwór (ale łagodny).Niektóre z postaci są przedstawiene na okładce książki. Noszą bardzo sympatyczne imiona: Henio Hopek, Sylwia Ruda, Ryszard Dziób, Stefan z Miodowa itp.
Na stronach książki znajdują się też zagubione przedmioty, dukaty i grzyby, które uważne oko dziecka powinno odnaleźć i policzyć.

Nas najpierw zainteresował smok, który porwał króla Władysława III. Zaintrygowała nas bardzo postać smoka i po wielu rozmowach i domysłach doszliśmy do wniosku, że ….

A zresztą … Nie powiem wam, sami sprawdźcie i jak możecie to wpiszcie w komentarzach „co stało się ze smokiem?”

Potem sprawdziliśmy czego szukał Cichomysław i kogo ustrzelił Robin Łuk. Prześledziliśmy losy owieczki zbierającej grzyby i jeszcze kilku innych postaci.

Taką książkę można oglądać godzinami, zapewnia dobrą zabawę i rozwija wyobraźnię a dzieci uczy opowiadania historii.

Duży format ze względu na dużą ilość szczegółów jest zrozumiały, ale mniejszy byłby świetną pozycją, którą można zabrać w podróż z dzieckiem albo nosić przy sobie i używać w sytuacjach kryzysowych (czyt. kolejka u lekarza, w sklepie, banku itp.).

Podsumowując - świetna pozycja! Polecam!

PS.Znalazłam w sieci stronę autorów ilustracji, czyli duetu tworzącego HIPOPOTAM STUDIO. Warto zajrzeć!

Kazio i wampiry

2011-05-08T23:11:00.000+02:00

"Kazio i skrzynia pełna wampirów"

Iwona Czarkowska
il. Olga Reszelska
Wydawnictwo WILGA

Nastolatki mają swoje książki o wampirach, dzieciom też się coś należy! :-) Co prawda w tej książce żaden wampir nie rozkochuje w sobie nikogo ale.....

Zacznijmy od początku.

Pewna sympatyczna rodzina - mama, tata, dwóch synów, córka i pies o dość ciekawym imieniu - Wampir, przeprowadzają się do nowego domu. Dom stoi na skraju miasteczka, które zwie się ...WAMPIRZYCE.

"Niby zwyczajny, jak wszystkie inne domy, ale niezupełnie..Jedni twierdzili, że jest parterowy i ma dach pokryty czerwoną dachówką. Inni upierali się, że dach nie jest wcale czerwony, tylko zielony, a dom - parterowy i z dużym kominem. Byli i tacy, którzy przekonywali wszystkich, że w tym miejscu żadnego domu nie ma, tylko rośnie gęsty las, w którym.... mieszkają WAMPIRY!"

Główny bohater Kazio, ma siedem lat i sporo odwagi, gdyż już pierwszego dnia wybiera się na strych, pełen pajęczyn, zdechłych much i starych mebli. Stoi tam również wielka skrzynia, w której chowa się przed starszą siostrą. W ten przypadkowy sposób odkrywa przejście do mieszkania WAMPIRÓW, które zamieszkują jego dom. Na szczęście są one bardzo pozytywnie nastawione do ludzi. Babcia Fibrycukella ubiera się na czerwono i nosi na szyi naszyjnik z czosnku, czyta w myślach i wciąż szuka zaginionych skarpet wujka Drakuli, jej brat Hongogard zajmuje się struganiem osikowych kołków, które sprzedaje przez internet innym wampirom, a mała Zuzulinda nosi we włosach szczypiorek i chce zaprzyjaźnić się z Kaziem.

Czy przyjaźń ludzko -wampirska jest możliwa?

Ta dowcipna historia o przyjaźni wampirów i ludzi, pachnąca czosnkiem (wszędzie go pełno!) na pewno spodoba się dzieciom. Co prawda dzieci lubią się bać a tutaj bać się nie ma czego... Zamiast bać będą się pewnie śmiać! :-)
Wesołe ilustracje Olgi Reszelskiej dopełniają całość a dość duża czcionka może zachęcić do samodzielnego czytania. Mój 8- latek tym razem wybrał słuchanie opowieści o Kaziu. I bardzo dobrze. Przynajmniej wiem o czym jest ta książka, tylko na słowo "czosnek" mam po niej mdłości.... :-)

Wiersze Juliana Tuwima

2011-05-07T19:19:00.001+02:00

Wiersze dla dzieci

PLATYNOWA SERIA

Julian Tuwim

il. Maciej Szymanowicz

Wydawnictwo Wilga

"Stoi na stacji lokomotywa,

Ciężka, ogromna i pot z niej spływa:

Tłusta oliwa....."

Ten wiersz zna chyba każde dziecko w wieku przedszkolnym. Świetne rymy, rytm i doskonała zabawa podczas recytacji!

O Bambo, który uciekał na drzewo też pewnie dzieci słyszały i o Zosi Samosi i o Słoniu Trąbalskim, Dyziu Marzycielu...

Na wierszach Juliana Tuwima wychowało się kilka pokoleń.
Na półkach w księgarniach znajdziecie wiele wydań wierszy tego wspaniałego autora ale, ale... Moim zdaniem takie wiersze zasługują na stosowną oprawę graficzną. Wiersze Tuwima wydane niedawno przez Wydawnictwa Wilga zdecydowanie zasługują na polecenie!

Wspaniałe ilustracje Macieja Szymanowicza (zilustrował całą PLATYNOWĄ KOLEKCJĘ) z pewnością spodobają się najmłodszym. Radosne kolory, zabawne postacie i precyzyjnie oddana historia.

Jest tu ogromna lokomotywa oraz dziesięć wagonów o których mowa w wierszu (moi synowie często szukali na ilustracjach w innych wydaniach grubasów, kiełbas żyraf itp. i nie zawsze znajdowali), widać jak Bambo przerażony ucieka z kąpieli, jest sympatyczny Dyzio leżący na łące i Pan Hilary w swoim mieszkaniu, które przypomina wystrojem lata 60-te. Rozmarzony Pan Słowik wracający do domu (on coś ma na sumieniu moim zdaniem!) i rodzina Trąbalskich (ale fajna ta Kachna!).

Świetne wiersze i rewelacyjne ilustracje tworzą wyjątkową całość.

Polecam Waszej uwadze. Niedługo DZIEŃ DZIECKA! :-)

"Pan Brumm tego nie rozumie"

2011-04-25T23:40:00.001+02:00

"Pan Brumm tego nie rozumie"

tekst i il. Daniel Napp

Wydawnictwo BONA

Przedstawiam Wam niedźwiedzia, który w soboty zwykle ogląda mecze w telewizji. To całkiem zwyczajne zajęcie jak na misia, prawda? :-)

Pan Brumm mieszka sobie w uroczym drewnianym domku na skraju lasu (tak mniemam wraz z Truniem patrząc na przepiękne ilustracje) i posiada telewizor. Pewnego dnia podczas meczu znika prąd a wraz z nim mecz w telewizji. Pan Brumm zeskakuje z kanapy i co robi??

- Wali w telewizor! - zawoła teraz mój najmłodszy, który zna już tę historię a walenie w telewizor bardzo mu się spodobało (mam nadzieję, że nie będzie tego praktykował!) :-)

Jak można się domyślić niewiele to pomaga a miś Brumm nie wiele z tego rozumie. Ciągnie za kabel, wyrywając go ze ściany, wdrapuje się na dach. Szuka piłki i piłkarzy!Następnie rusza śladem kabla i dociera nad rzekę. Czy miś jeszcze obejrzy tego dnia mecz?

Poszukajcie tej uroczej książki w księgarniach. Naprawdę warto ją zauważyć.Miło się ogląda a jeszcze milej czyta. Duże litery i niewielka ilość tekstu sprawiły, że starszy brat bardzo chętnie przeczytał książkę młodszemu. Co również uważam za jej wielki plus! :-)

Mój 3-latek bardzo polubił tego nierozgarniętego niedźwiedzia, który mimo, że często "tego nie rozumie" i wpada w tarapaty, to nie poddaje się i szuka sposobu, aby wyjaśnić sprawę zepsutego telewizora.

Truniek śmieje się, gdy Pan Brumm wdrapuje się na dach w poszukiwaniu rozwiązania zagadki, i na widok kosa ryczy:

- Zeżarłeś?! Moich piłkarzy?! A następnie spada z dachu.

Książka pięknie zilustrowana przez samego autora, to pierwsza z całej serii. Przygody Pana Brumma, bawią czytelników na całym świecie. Dopiero teraz dotarły do Polski. Jak zapowiada Wydawnictwo BONA, już niedługo kolejna część o tym co porabia Pan Brumm w niedzielę!

A kolejna wiadomość to taka, że prześmieszne przygody niedźwiedzia i jego przyjaciół będzie można całą rodziną obejrzeć na ekranie! Wielka popularność serii o Panu Brummie na całym świecie zainspirowała niemieckie studio animacji Trikk17 do nakręcenia filmu animowanego w 26 odcinkach.

I kolejna wspaniała książka:

"Tato, popłyńmy na wyspę!"

tekst i il. Markus Majaluoma

Wydawnictwo BONA

Znacie to?

Wracacie do domu z pracy, wykończeni, padacie na fotel z nadzieją na chwilę odpoczynku i spokoju a tymczasem przed Wami melduje się grupa dzieciaków (w zależności od stanu posiadania), gotowa do szalonej zabawy! Tak długo czekali na kochanego tatusia, wszak wczoraj obiecał im super wyprawę!

Niejaki Paweł Różyczko wrócił właśnie z pracy -zmęczony, rozczochrany, z torby wystają mu jakieś papiery i zapasowe skarpety, osuwa się na najbliższy fotel...A tu przed nim stają trzy osobniki, ustawione według wzrostu! (rewelacyjna ilustracja!)

- Obiecałeś, że nas dzisiaj gdzieś zabierzesz!

Jako, że tata - Paweł Różyczko zawsze dotrzymuje danego słowa - rozpoczynają się przygotowania do wyprawy. Obładowani najważniejszymi rzeczami - kalosze, czapki, książki, mapy, zabytkowy zegar- wyruszają do portu, po drodze oczywiście wzbudzając zainteresowanie sąsiadów.

W porcie wrzucają do morza książki:

- Wielolyby będą cytać ksiązke taty na dnie moza.

A potem tata uczy ich puszczać kaczki na wodzie. Ta niewinna na pozór zabawa staje się początkiem ich przygody - stają się właścicielami łodzi i wypływają na otwarte morze!

Sąsiedzi wiedzą, że nie warto iść spać zanim Różyczkowie nie wrócą do domu. Żona i mama trójki urwisów, kiedy wraca wieczorem do domu i widzi przed domem wielka łódź mówi do swego męża:
- "....umówmy się, ze nie będę cię o nic pytać, moje słońce."

Markus Majaluoma jest fińskim pisarzem ilustratorem książek dla dzieci. Podoba mi się jego styl rysowania i poczucie humoru. Fantastyczne twarze dzieciaków i zmęczonego taty! To pierwsza z serii książek o rodzinie Państwa Różyczków. Czuję, że będziemy jej fanami! Moje dzieciaki polubiły już bohaterów! :-)
Wam też bardzo polecamy!

Życzę Wam...

2011-04-21T22:34:00.000+02:00

A po świętach może wreszcie uda mi się zrobić jakiś wpis na blogu? :-)

SzczecinCzyta.pl

2011-04-07T00:00:00.001+02:00

Zapraszam wszystkie szczecińskie mole książkowe na stronę o książkach i wydarzeniach z książkami związanymi.

Gdzieś słyszałam, że nasze miasto to... PUSTYNIA KSIĄŻKOWA. Tu nic się nie dzieje. Żadnych spotkań literackich, żadnych promocji, ludzie książek nie czytają....

Czyżby? :-)

Proszę bardzo - ta strona udowodni, że jednak coś się dzieje w Szczecinie :-)

Wiosenny weekend!

2011-04-03T23:43:00.001+02:00

No tak.. Gdy nadchodzi ta pora roku w głowie mi tylko zdjęcia! :-)
Ach... Jak dziś było ciepło!!!

Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci

2011-04-02T12:48:00.001+02:00

2 kwietnia, w rocznicę urodzin Hansa Christiana Andersena, obchodzimy święto książki dla najmłodszych. Ma ono na celu rozpowszechnianie książek dla dzieci i wspieranie czytania najmłodszym. Z tej okazji w wielu miastach odbywają sie różne ciekawe imprezy połączone z czytaniem i prezentowaniem książek.

Jakie macie plany na dziś? Może spacer... do księgarni i kupienie dzieciom książki, którą samo sobie wybierze, a potem wspólne rodzinne czytanie? :-)

Miłego dnia i dłuuugiego czytania!

Mały Kontrapunkt

2011-03-27T22:27:00.002+02:00

Dziś na szczecińskich Jasnych Błoniach fotografowaliśmy nie krokusy lecz.... balony, których prawie 5 tys. wyrastało z trawników. W ten oto sposób promowano rozpoczęcie 46 Festiwalu Małych Form Kontrapunkt. Inauguracja festiwalu odbędzie się 11 kwietnia ale już od 1 kwietnia na najmłodszych czekają przedstawienia w ramach MAŁEGO KONTRAPUNKTU. Program znajdziecie tutaj.

Każde dziecko mogło zabrać do domu tyle balonów ile chciało (nie pytajcie ile mam ich teraz w domu) a dodatkowo organizatorzy rozdawali dzieciom również balony wypełnione helem. Wiele z nich uleciało w niebo. Bardzo podobał nam się ten pomysł z "balonową łąką".

Dlaczego lubię WIOSNĘ ?

2011-03-24T23:07:00.002+01:00

A jak jej nie lubić? :-)

Szczecinianie! Kto jeszcze z Was nie był na Jasnych Błoniach, niech nie traci czasu, bo niedługo krokusowe dywany zostaną "zwinięte" :-)

Lippy and Messy uczą angielskiego

2011-03-22T10:19:00.002+01:00

Polecam bardzo ciekawy zestaw do nauki angielskiego dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym.

LIPPY AND MESSY

Wydawnictwo WILGA

Seria składa się z trzech książeczek wraz z płytami DVD, na których znajduje się po 10 odcinków serialu znanego dzieciom z telewizji.

Dwaj klauni Lippy i Messy oraz czarodziej Wizzy uczą dzieci podstaw języka angielskiego poprzez wielokrotne powtarzanie słówek oraz piosenki.

Każda książka zawiera zabawy i naklejki (czyli to co dzieci najbardziej lubią) i ćwiczenia językowe, oraz zestaw praktycznych wskazówek dla nauczycieli i rodziców.

LIPPY AND MESSY - FLOWERS, FRUIT AND ANIMALS cz. 1

LIPPY AND MESSY - FOR GIRLS AND BOYS cz. 2

LIPPY AND MESSY - GOODBYE WINTER! HELLO SPRING! cz. 3

NAUKA POPRZEZ ZABAWĘ - ta seria to dobry przykład na to. Polecam!

Nareszcie przyszła!!!

2011-03-21T11:01:00.000+01:00

Detektyw Nosek...

2011-03-20T13:27:00.001+01:00

Podczas ostatniej wizyty w w rodzinnym domu, zeszłam do piwnicy, aby przekonać się ile to książek czeka na moich synów i czy niektóre z nich już można im czytać. Cztery kartony .... Na większość tytułów jeszcze za wcześnie - cała seria "Pana Samochodzika", wiele książek Ożogowskiej i Niziurskiego. Niektóre może wcale ich nie zainteresują - Jeżycjada czy historie Ani z Avonlea.. Cóż.. Jako nastolatka miałam w planach przynajmniej jedną córkę i dla niej zatrzymałam wiele książek :-)

Znając swoje przywiązanie i sentyment do tych tytułów, pewnie będą czekać na wnuczkę! :-)

Z piwnicy zabrałam na początek - Detektywa Noska. Nie pomyliłam się. Bardzo spodobała się Ga-dasiowi.

Detektyw Nosek, Czarna Broda i porywacze.

Marian Orłoń

il. Michał Jędrczak

Krajowa Agencja Wydawnicza 1984 r.
wiek: 7+

Książka składa się z dwóch części. Bohaterami jest Ambroży Nosek - emerytowany detektyw, niegdyś postrach przestępców, dziś dobroduszny staruszek. Na stare lata zapragnął spokoju i zaszył się w swoim rodzinnym Miasteczku, gdzie kupił sobie mały domek z ogródkiem. Zamieszkał w nim ze swoim przyjacielem Kubą.

Kuba to pies ale nie taki zwyczajny. Posiada bowiem niezwykłą umiejętność - potrafi mówić!

W pierwszej części książki obaj bohaterowie starają się rozwiązać zagadkę skradzionej pozytywki aptekarza, z którą związana jest rodzinna tajemnica. Pojawia się też w tej historii tajemniczy człowiek z czarną brodą. Kim jest i czy to on ukradł tę pozytywkę? - głowiliśmy się z Ga-dasiem podczas czytania.

Kolejna cześć opowiada o skutkach sławy jaka spotkała Kubę. Opisany w książce o niezwykłych psach - zostaje porwany aby pomagać przestępcom w ich niecnych planach.

Na szczęście wszystko kończy się dobrze, dzięki niezwykłej inteligencji obu bohaterów - psa i detektywa.

To książka, którą czyta się z wielką przyjemnością. Napisana lekko, ciekawie i z humorem. Dzieci poznają prace detektywa, co prawda takiego już na emeryturze ale uczą się logicznego myślenia, pozwiązywania faktów, zwracania uwagi na szczegóły. W dodatku bohaterzy książki - dobroduszny a zarazem odważny i mądry pan Ambroży i jego pies budzą taką sympatię i podziw, że trudno oderwać się od lektury.

Napisana pod koniec lat 60-tych i dawno chyba nie wznawiana. Szukajcie w bibliotekach - bo warto! Mamy tyle fajnych książek polskich autorów. Aż wstyd ich nie znać! :-)

Ocalić od zapomnienia :-)

2011-03-17T21:29:00.001+01:00

Nowa porcja tekstów w wykonaniu prawie 3 -letniego Trunia wygląda następująco:

DZIWACZNIE:

- Ojej, uderzyłem się mamo - pojękuje Truniek.

- Biedactwo, bardzo boli? - pytam.

- Będziesz płakał? - dopytuje się Ga-daś.
- Nie mogę bo oszalałem - wyjaśni spokojnie Truniek trzymając się za głowę.

- Dziś byłeś na zakupach w wielkim sklepie, prawda? - pytam go wieczorem.

- Tak. Były tam DZIWAKI. - mówi poważnie Truniek.

- Dziwaki? A co to takiego? - pytam zdumiona.

- Dziwaki siedzą w sklepie i .... obierają ziemniaki, haha - śmieje się Truniek.

INNA TEORIA ŚWIATA I ŻYCIA:

Bardzo często Truniek opowiada, że coś już widział, gdzieś był itp.

- Tak? A kiedy to było?

- Jak byłem mały, mamo - odpowiada najspokojniej w świecie.

Truniek myśli też, że jak on będzie już duży to rodzice będą..... mali. hmmmm

- Jak będę duży mamo, to będę cie bronił, Ty będziesz wtedy mała i będę twoim tatą. - zapewniał mnie dzisiaj.

MIŁOSNE:

Na spacerze wyznaje mi miłość:

- Wiesz mamo, że kocham cię najbardziej?

Miło się tego słucha :-)

Lecz już przed obiadem, siedząc ze mną w kuchni wyznaje:

- Wiesz mamo, ze najbardziej kocham imbryk?

A poza tym Truniek to bardzo grzeczny i dobrze wychowany młody mężczyzna:

- Dziękuje mamusiu za śniadanko, było pyszne.

- Dziekuje mamusiu że mi kupilas soczek, jest bardzo smaczny i zdrowy.
- Dziękuję, ze zrobiłaś mi pyszną owsiankę.
- Mamusiu, jaki masz ładny szalik. Nowy? Gdzie kupiłaś?

I jak przystało na dżentelmena zapragnął mieć swój parasol. Nie mogłam się oprzeć. Kupiłam. Prawda, że elegancki? :-)

Grzeczna

2011-03-16T14:11:00.005+01:00

Grzeczna.

Gro Dahle

Sven Nyhus

Wydawnictwo EneDueRabe
wiek: 5+

Coraz więcej pojawia się książek dla dzieci (zwykle skandynawskich autorów), które poruszają ważne i trudne tematy. Książki dla dzieci nie tylko przecież mają bawić ale też edukować i wyjaśniać.

Książka o małej Lusi, która była tak grzeczna i idealna, że nikt jej nie dostrzegał, to właśnie taka pozycja.

Przeczytałam ją najpierw sama i szczerze mówiąc zaczęłam się zastanawiać czy to książka dla dzieci czy też dla dorosłych? Napisana w poetycki sposób, z ciekawymi, bardzo sugestywnymi ilustracjami - porusza i skłania do refleksji. Postanowiłam przetestować tekst na moich chłopakach - rozrabiakach.

Grzecznie zasiedli na kanapie i z zaintersowaniem spoglądali na ciekawe ilustracje. Grzeczna Lusia siedzi przy stole i odrabia lekcje:

"Popatrz na zeszyt Lusi!

Jak jest ładny!

..........

Popatrz na palce Lusi!

Białe i różowe.

Nie dłubią w nosie. ( A ja dłubie! - krzyczy radośnie Truniek wkładając palec do nosa)

Nie grzebią w buzi. ( A ja grzebię! - odzywa się ponownie Trunio)

I nie wpychają się w żadne brudne dziury,

Bo palce Lusi robią to, co do nich należy."

.................................

Lusia jest taka grzeczna! Myje zęby dziesięć razy dziennie, nie odzywa się nie pytana, jej rodzice pochłonięci czytaniem nie zwracają na nią uwagi. W szkole Lusia zachowuje się idealnie - nie mówi o byle czym, zgłasza się cały czas do odpowiedzi. To wszystko sprawia, że wszyscy o niej zapominają...Bo kogo obchodzą takie grzeczne dziewczynki?

Jaki los spotkał grzeczną Lusię?

"Na koniec wtopiła sie w ścianę i zniknęła.

Nie na chwilę.

Nie na kilka minut.

......................

Całkiem, zupełnie, absolutnie,

ostatecznie zniknęła." ( Jak to? Nie można wniknąć w ścianę! - odezwał się Ga-daś, który twardo stąpa po ziemi.).

Wtedy dopiero zaczynają się poszukiwania Lusi. Wszyscy wołają i krzyczą. A Lusia tkwi w ścianie i uśmiecha się.

"Nic innego nie potrafi.

Bo Lusia jest więźniem uśmiechu."

Jak zakończy się ta historia nie napiszę. Warto sięgnąć po tę książkę. Może bardziej przyda się ona mamom córek (moi chłopcy nie wiele z niej zrozumieli, cóż... ten problem ich nie dotyczy,ha ha), które częściej wymagają od dziewczynek, aby były GRZECZNE. A bycie GRZECZNYM przecież jest taaakie nudne! :-)

A zresztą co to znaczy "być grzeczną?"

Jak tak sobie pomyślę, to chyba nie znam żadnej małej,grzecznej dziewczynki. Wręcz przeciwnie - przed niektórymi mój Truniek ucieka! :-) Mam nadzieję, że rośnie nam nowe pokolenie odważnych, silnych i pewnych siebie KOBIET! :-) A najważniejsze INTERESUJĄCYCH.

A tutaj Qlturka prezentuje parę ilustracji

Była sobie Ziemia

2011-03-15T17:18:00.001+01:00

Od kilku dni mój starszy syn chodzi za nami po domu i gasi niepotrzebnie zapalone światła, myśli o zbieraniu pieniędzy dla biednych ludzi, oszczędza wodę... A to wszystko za sprawą filmów edukacyjnych, które ostatnio ogląda.

BYŁA SOBIE ZIEMIA

Hippocampus

To seria filmów edukacyjnych Alberta Barille, tym razem na temat zagrożeń ekologicznych. Mistrz znany z innych filmów np. "Było sobie życie") wraz z klubem Strażnicy Planety przybliża dzieciom tematy z ekologii i podpowiada co możemy zrobić aby chronić Ziemię. Możemy przecież zrezygnować z otrzymywania reklam, sortować śmieci, oszczędzać wodę itp. Na 6 płytach DVD znajduje się 26 odcinków pełnych ciekawych informacji i dużego źródła wiedzy z ekologii. A to wszystko przekazane w bardzo interesujący i przystępny sposób, tak aby zainteresować najmłodszych.

Oto niektóre tytuły: Cenna woda Sahary, Puszcza amazońska, źródła energii, Cenna woda na Ziemi, Bieda, Recykling, Skutki ocieplenia.

Cena tych pakietów nie jest najniższa (ponad 90 zł za 6 płyt) ale warto wydać taką sumę. Ga-daś po zakupie pierwszej serii - BYŁO SOBIE ŻYCIE, sam zbiera na kolejne :-)

Polecamy!

Wiosna juz blisko

2011-03-13T21:07:00.001+01:00

Dziś tropiliśmy Wiosnę i mamy dobre wiadomości: WIOSNA ZBLIŻA SIĘ DO NAS WIELKIMI KROKAMI! Z czego niezmiernie się cieszę :-)

Historyczna chwila :-)

2011-03-10T22:50:00.001+01:00

Dziś historyczna chwila - Ga_daś (uczeń klasy pierwszej) przeczytał PIERWSZĄ KSIĄŻKĘ! :-)

Pierwsza, samodzielnie przeczytana, od "deski do deski", licząca 117 stron!

Jestem z niego dumna i bardzo się cieszę ale... Ale dziwnie się czuję bo nie mogę napisać o niej zbyt wiele o bo jej nie czytałam. Dziwnie tak jakoś... hmmm Do tej pory byłam "na bieżąco" :-)

Na szczęście postać Geronimo Stiltona znam z serialu animowanego. Tytułowy bohater to mysz - dziennikarz, pracujący dla gazety i wciąż wplątujący się w różne niebezpieczne przygody. Ten francusko - włoski serial animowany powstał właśnie na podstawie serii książek. Oto jedna z nich.

Uwaga na wąsy...Nadchodzi Myszogoni!

Geronimo Stilton

Firma Księgarska Olesiejuk

To czwarta książka o Mysiej Wyspie, która położona jest na Oceanie Szczurzym Południowym, gdzie przyroda znajduje się pod ochroną a gryzonie mogą żyć szczęśliwie. Stolicą jest Myszogród i tu właśnie mieszka Geronimo Stilton.

Książka tak bardzo zainteresowała Ga-dasia, że zabrał się do niej nie czekając aż znajdziemy dla niego czas w ciagu dnia. Książka ma duże litery, więc rzeczywiscie nadaje się do pierwszego, samodzielnego czytania. Czytał ją cztery dni i z wielką radością i dumą, dziś rano oznajmił: "SKOŃCZYŁEM"!

Książki na temat wychowania

2011-03-08T22:28:00.000+01:00

Są książki, które po prostu trzeba przeczytać. Ja będę namawiać, żeby te dwie dołączyły do takiej listy :-)

Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły.

Adele Faber

Elaine Mazlish

MEDIA RODZINA

„Byłam wspaniałą matką, zanim jeszcze miałam własne dzieci. Doskonale wówczas wiedziałam, dlaczego inni mają z nimi problemy. Później zostałam matką urwisów”.

Tak zaczyna się pierwszy rozdział książki, która stała się światowym hitem wśród publikacji poświęconych problemom z jakimi zmagają się każdego dnia rodzice i dzieci.

Autorki w niezwykle prosty sposób uczą jak skutecznie komunikować się z dzieckiem. Na podstawie wielu przykładów, również z własnego życia radzą i podpowiadają jak reagować w różnych sytuacjach dnia codziennego. Poprzez praktyczne wskazówki i ćwiczenia - uczą rodzicielstwa dojrzałego. A robią to w sposób bardzo życzliwy i osobisty. Każda z nich jest matką trojga dzieci.

W tej książce znajdziemy odpowiedzi na pytania:

Jak pomóc dzieciom, by radziły sobie z własnymi uczuciami?
Jak skutecznie zachęcać do współpracy?
Czy warto stosować kary?
Jak zachęcać dziecko do samodzielności?
W jaki sposób wyrażać swoje uznanie i jak chwalić dziecko bez stosowania oceny?

Każdy z rozdziałów to mnóstwo przykładów, ćwiczeń oraz historyjek obrazkowych, dzięki którym łatwiej będzie nam zapamiętać pewne zasady jakie warto stosować. Na końcu każdego rozdziału jest dodatek z doświadczeniami polskich rodziców.

Rodzeństwo bez rywalizacji.

Jak pomóc własnym dzieciom żyć w zgodzie, by samemu żyć z godnością.

Adele Faber

Elaine Mazlish

MEDIA RODZINA

„W głębi duszy wierzyłam, że rywalizacja między rodzeństwem to problem, który nie dotyczy moich dzieci. Nie opuszczała mnie zarozumiała myśl, ze potrafię postępować tak, by dzieci nigdy nie były o siebie zazdrosne.....”

Piszą we wstępie autorki. Oczywiście stało się inaczej. Ich dzieci zawsze znalazły powód do bójki lub sprzeczki z rodzeństwem.

Kiedy tak się dzieje w rodzinie, wielu rodziców obwinia się za to, szuka powodów i wytłumaczenia tej bezlitosnej walki własnych dzieci.

Specjaliści twierdzą, że korzenie zazdrości tkwią w głębokim pragnieniu każdego dziecka, by posiąść wyłączną miłość rodziców. Rodzeństwo temu zagraża i sprawia, że tej miłości jest już zdecydowanie MNIEJ. Dzieci walczą więc o to aby być pierwszym i najlepszym. Ich walka przybiera często tak dziwne formy, że trudno się nawet domyślić w tym śladów zazdrości czy rywalizacji. Nie tylko biciem swojego rodzeństwa, dzieci pragną zwrócić na siebie uwagę rodziców.

Często już w dorosłym życiu okazuje się jak wpłynęła na nich ta rywalizacja o względy matki czy ojca.

Ta książka to relacja warsztatów prowadzonych przez autorki. Zawiera bardzo dużo przykładów i opowieści amerykańskich jak i polskich rodziców oraz ćwiczeń i podsumowań. Czyta się jednym tchem. Uczy reagowania w konfliktowych sytuacjach i uświadamia jak ważną rolę mają rodzice w wychowaniu.

ANDRONY

2011-03-07T23:14:00.004+01:00

Androny
Jan Brzechwa
il. Bohdan Butenko
Prószyński i S-ka SA

Jak dla mnie to kultowa książka z dzieciństwa. Dzięki wydawnictwu Prószyński i S-ka, w 2009 r. doczekała się wznowienia po latach.

Zbiór najbardziej znanych wierszy dla dzieci Jana Brzechwy ze wspaniałymi ilustracjami Bohdana Butenki – m.in. "Na wyspach Bergamutach", "Androny", "Kaczka Dziwaczka", "Sum", "Jak rozmawiać trzeba z psem", "Staś-Pytalski", "Kuma", "Dziura w moście", "Wrona i ser", "Entliczek-Pentliczek", "Nie pieprz Pietrze". Z trudem oglądam inne ilustracje do tych wierszy. Kaczka Dziwaczka po prostu wygląda tak jak narysował ją Pan Bohdan i tyle. To samo dotyczy Stasia – Pytalskiego i innych. Książka jaką powinno mieć każde dziecko w swojej biblioteczce. Moja ma już 32 lata! Dbam o nią ,co nawet zauważył na targach autor ilustracji i złożył na niej swój autograf :-)

Targi Książki dla Dzieci i Młodzieży w Poznaniu

2011-03-06T23:03:00.003+01:00

Kto nie był (a lubi czytać i ma dzieci) niech żałuje!

Od 4 do 6 marca w Poznaniu odbyła się już X edycja targów poświęconych książkom dla dzieci i młodzieży. Jedyna w Polsce impreza targowa w całości skierowana do młodego czytelnika.

Dlaczego warto było pojechać do Poznania?

Bo można było obejrzeć i kupić wiele ciekawych książek, w tym sporo NOWOŚCI.

Spotkać swoich ulubionych pisarzy i ilustratorów (m.in. Andrzeja Maleszkę Joannę Papuzińską, Roksanę Jędrzejewską- Wróbel, Barbarę Stenke, Pawła Beręsewicza, Wojciecha Widłaka) i zdobyć autograf

na przykład Bohdana Butenko, który w tym roku kończy 80 lat i z tej okazji podczas targów mieliśmy okazję obejrzeć wystawę jego twórczości.

Dzieci podczas targów nie miały prawa się nudzić.

Dlatego też w przyszłym roku - KIERUNEK TARGI - POZNAŃ!

Polecam!

I ja tam byłam,

parę książek nabyłam.

Więcej kupić chciałam

ale w Totka nie wygrałam :-)

Tutaj więcej o targach: www.targiksiazki.pl

Jak to jest być mamą chłopców

2011-03-04T22:29:00.001+01:00

Czytanie innych blogów uzależnia... Hmmm :-)

Zajrzałam dziś do kilku i kiedy przeczytałam ostatni post w blogu MALINY W MAJU, nie mogę się powstrzymać aby nie pokazać jak fajnie jest być mamą chłopców. :-)

Mama Mai i Malinki odwiedza kwiaciarnię, kupuje różę, robi jej potem piękne zdjęcia. (w ogóle robi fajne zdjęcia ta mama).

Ja natomiast idę z chłopakami popatrzeć jak burzą starą kamienicę, stoimy w pyle, gapimy się na wielką koparę, robimy zdjęcia i też jest fajnie! :-)

Pozdrawiam Mamę Mai i Malinki!

Elementarz humoru

2011-03-04T14:39:00.002+01:00

Elementarz humoru

Jerzy Wittlin

il. Hanna Czyżewska

Wydawnictwo Nasza Księgarnia (1980 r.)

Oto jedna z moich ulubionych książek z dzieciństwa. Może to właśnie ona kształtowała moje poczucie humoru? (jakiekolwiek ono jest) :-)

W tym nietypowym elementarzu dla dzieci, autor – Jerzy Wittlin, pisarz i satyryk chciał pokazać najmłodszym na czym polega dobra zabawa. Cała ta książka to zbiór wielu zabawnych dowcipów, ćwiczeń i historyjek których bohaterami są Basia i Wojtek (rodzeństwo) oraz ich rodzice.

Jak przystało na ELEMENTARZ jest w nim alfabet, a przy każdej literze – żart.

Pod wieloma tekstami znajdują się zagadki i ćwiczenia – logiczne, matematyczne, lub po prostu takie przy których można się świetnie bawić.

Kiedy przewracam kartki tego elementarza i patrzę na rysunki, które po prostu „wryły się "w moją pamięć” - przypominam sobie uczucie tajemnicy i ciekawości - „co kryje się za tymi literkami?” Najpierw historyjki czytał mi tata, potem starszy brat aż wreszcie mogłam czytać je sama.

Ta książka była dla mnie cudowna - było w niej tyle tekstu, opowieści, zagadek, historyjek, żartów, ćwiczeń, czarne strony z kolejnymi odcinkami serialu „Niezwykła podróż” - czymś tajemniczym. Z nią nie można było się nudzić! Śmieszna, chwilami absurdalna (niczym historia o krasnalach i ich nosach) - lubię takie...

Nie wiem czy były kolejne wydania tej książki. Moja ma 31 lat.

Co krasnale mają w nosie?

2011-03-02T23:54:00.003+01:00

Co krasnale maja w nosie

Prywatne życie krasnali

Dorota Matloch

il. Agata Juszczak

Wydawnictwo Hokus – Pokus

Każdy z nas co nieco słyszał o krasnalach, niektórzy twierdzą nawet że je widzieli. Ta książka obfituje w tak wiele PRYWATNYCH SZCZEGÓŁÓW z ich życia, że prawie uwierzyłam, że istnieją!

Czy wiedzieliście np. że krasnale rodzą się po dwóch latach ciąży i przychodzą na świat ubrane w specjalne śpioszki zwane MAJTALAMI? W rękach trzymają małe grzechotki – dziewczynki fioletowe a chłopcy zielone. Tak, tak. A co najfajniejsze to te „majtale nie brudzą się wcale” jak głosi reklama w gazecie dla młodych krasnalowych mam. Pozostaje tylko pozazdrościć!

Jak się rodzą, jak wyglądają i długo żyją, jak wygląda ich mieszkanie, co jedzą i w co się stroją panie krasnalowe, a także jak zdemaskować skrzata przebranego za krasnala (wyobraźcie sobie że one lubią się podszywać pod krasnoludki!). To wszystko już teraz wiem. A wy? :-)

Co prawda nigdzie nie znalazłam informacji o tym co mają w nosie. Ale to pewnie dlatego kwartalnik RYMS zorganizował konkurs i pytano o to czytelników. :-)

Widać autorkom nie udało się dowiedzieć tego podczas swych wnikliwych badań nad życiem krasnali.

Na szczęście parę osób odpowiedziało na to pytanie, nie wiadomo jednak która odpowiedź jest prawdziwa. Może moja? :-)

Książka o krasnalach tak naprawdę najbardziej zainteresowała i ucieszyła właśnie mnie. Trzylatek za mały na nią, ośmiolatek zdecydowanie nie potrafił się zdystansować do tego tekstu i przyjmował go zbyt serio, a chwilami wręcz nie rozumiał, że pora się śmiać.

Kto najwięcej więc śmiał się podczas czytania? Właśnie ja! :-)

I chociaż zmęczył mnie ten śmiech i oczy me dostawały podczas lektury oczopląsu ze względu na bardzo oryginalne potraktowanie linijek tekstu, to zdecydowanie polecam tę lekturę ludziom z poczuciem humoru.

Śmieszna, chwilami absurdalna i bardzo oryginalna pod względem graficznym. Po prostu "odjazdowa" !Taka jest według mnie ta książka – debiut zarówno autorki jak i ilustratorki. Może to książka dla rodziców a nie dla dzieci? Nie wiem.. Jeśli czytaliście, proszę o komentarze.

Książkę wygrałam w konkursie zorganizowanym przez kwartalnik RYMS. Dziękuję!

Nareszcie MARZEC!

2011-03-01T21:37:00.002+01:00

Hej, listki - spadajcie! Niedługo WIOSNA! :-)

Ucieczka Pippi

2011-02-27T19:04:00.000+01:00

Ucieczka Pippi

Astrid Lindgren

zdjęcia: Bo-Erik Gyberg

Wydawnictwo Zakamarki

Kiedy ponad dwa lata temu przeczytaliśmy Ga_dasiowi całą "Wielką księgę Pippi", muszę przyznać, że był nieco załamany:

- Co? To juz koniec? A co dalej? Gdzie są następne przygody?

Nie chciał przyjąć do wiadmości, że to już KONIEC.

Dlatego baardzo ucieszył nas fakt, że w 2010 r. ukazała się kolejna książka o Pippi, którą wydało Wydawnictwo Zakamarki. Tej historii nie znajdziecie w innych książkach o przygodach tej dzielnej, rudej dziewczynki.

Powstała ona na podstawie scenariusza filmowego z lat 70 -tych i pełna jest kolorowych zdjęć z planu filmowego. Zatem to książka ze zdjęciami a nie ilustracjami.

Tym razem historia o tym jak Tommy i Annika postanawiają uciec z domu. Towarzystwa dotrzymuje im Pippi, przy której nie może stać im się nic złego.
Najpierw konno, potem na piechotę wędrują przed siebie, sypiają w opuszczonych domach i stodołach, po drodze spotyka ich mnóstwo przygód ale na końcu oczywiście cali i zdrowi wracają do domu. Kto oglądał film ten pewnie przypomina sobie ten odcinek. Polecam Wam całą serię filmów o Pippi. Pisałam już o tym kiedyś tutaj.

Tą książką z pewnością zainteresują się nie tylko dzieci ale również ich rodzice, którzy w dzieciństwie w niedzielne poranki z wielką radością oglądali serial ze wspaniałą Inger Nilsson w roli głównej.

Ta książka to powrót do dzieciństwa, zapewniam Was :-) i szczerze polecam!

Wielka Księga detektywa Pozytywki

2011-02-26T20:43:00.000+01:00

Wielka księga detektywa Pozytywki
Grzegorz Kasdepke
il. Piotr Rychel

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Który mały chłopiec nie lubi rozwiązywać zagadek i tajemnic? Niektórzy nawet marzą aby w przyszłości zostać detektywem. Tak jak mój starszy syn, który po poznaniu przygód Detektywa Pozytywki dowiedział się, że praca detektywa nie polega tylko na siedzeniu w krzakach z lupą i śledzeniu - jak do tej pory sądził.

Kim jest detektyw Pozytywka? Jak twierdzi sam autor jego przygód – „to postać sympatyczna, ale i dziwna”. A to dlatego, że jedyną bronią tego Pana jest kaktus i intelekt! Wielka księga zawiera trzy części z jego przygodami. Noszą one tytuły: „Detektyw Pozytywka”, „Nowe przygody detektywa Pozytywki” i „ Pamiątki detektywa Pozytywki”. Każdy rozdział to zagadka, z którą musi się zmierzyć nie tylko detektyw ale i czytelnik. Pierwszy rozdział brzmi naprawdę tajemniczo: „Gdzie się podziały moje skarpetki w delfiny?” :-) Na końcu książki znajdują się rozwiązania zagadek. To oczywiście tylko po to aby upewnić się, że udzieliliśmy wraz z dziećmi prawidłowej odpowiedzi. Świetna zabawa podczas lektury, polecam!

Czytamy po raz kolejny :-)

Księgarnia z Marzeń

2011-02-23T21:32:00.000+01:00

Dziś o marzeniach.... :-)

Jako mała dziewczynka biegałam co tydzień do biblioteki i wracałam z torbą książek. Oj, naczytałam się w młodości! Z okresu szkoły podstawowej najbardziej zapamiętałam książki polskich autorów. Bahdaj, Niziurski, Nienacki, Ożogowska, Siesicka, Musierowicz... To dopiero były fajne książki przygodowe!

Wtedy marzyłam o pracy w bibliotece. Wierzyłam, że panie bibliotekarki głównie siedzą w pracy i czytają! :-)

Potem ktoś mnie wyprowadził z błędu i jeszcze wpierał, że w bibliotece "mało się zarabia"! (kto to był? hmmm).

A teraz gdy jestem coraz starsza, to myślę sobie jak fajnie byłoby mieć księgarnię pełną ciekawych książek dla dużych i małych, ze starymi meblami, wygodnymi fotelami i stoliczkiem nakrytym serwetą zrobioną na szydełku (kto umie robić na szydełku serwetki???). W kącie na oknie siedziałby kot (przygarnięty z ulicy), ja witałabym kupujących znad lektury i pytała:

- Może kawy?

Oprócz sprzedaży książek, odbywałyby się tutaj spotkania z autorami i czytanie dzieciom.

Księgarnia mogłaby wyglądać jak ta tutaj z Poznania:

Brakuje takiego miejsca w Szczecinie.... Mi na pewno i moim przyjaciółkom również.

Wszystkie jesteśmy zgodne, że gdybyśmy otworzyły nawet wspólnymi siłami takie miejsce to po 2-3 miesiącach czytania i picia kawy ogłosiłybyśmy upadłość! :-)

A że wciąż nie wygrałam tej "szóstki w Totka" to póki co MOJA KSIĘGARNIA Z MARZEŃ nie powstanie.....Wybaczcie.

Koci detektyw

2011-02-20T14:27:00.000+01:00

Przypomniał mi się kolejny koci bohater! Zapomniałam, że niedawno czytałam moim synom książkę o pewnym kocie - detektywie!

Przygody Kota Detektywa

Piotr Rowicki

il.Mariola Budek

Wydawnictwo Wilga

„Niektórym się wydaje że koty wiodą spokojne życie...” Tak zaczyna się książka o Mruczysławie Pazurze – najsłynniejszym kocim detektywie.

Niby to zwyczajny kot, jakich wiele, jednak pod niepozornym wyglądem kryje się wybitny specjalista do spraw dziwnych i podejrzanych. Kot Mruczysław rozwiązuje największe tajemnice własnego podwórka.

Kto kradnie mleko kota Frykasa? Gdzie podziała się podkowa konia Zygmunta? Co za duch nawiedza budę psa Arnolda? Kto ukradł majątek krowy Melanii, ozdobne łańcuchy na szyję i pozłacane, srebrne wiadro? Gdzie podział się jej mąż? Skąd wziął się w okolicy wielbłąd? Kto ukradł cztery sztachety z płotu?

Takie właśnie tajemnicze sprawy rozwiązuje ten koci detektyw. Przeczytacie o nich w tej pełnej humoru książce, bardzo ładnie zilustrowanej przez Mariolę Budek.

Sympatyczne, kolorowe ilustracje, a do tego duże litery zachęcają do pierwszych prób czytania.

Ja czytałam ją swoim synom: 8 -latek z uwagą słuchał tekstu i sam próbował odnaleźć rozwiązanie zagadek, prawie 3-latek z zainteresowaniem oglądał ilustracje a ja uśmiechałam się raz po raz w trakcie czytania i najbardziej zapamiętam z tej książki:

powiedzenie kota Frykasa „tigu-tigu” - używał go w zastępstwie brzydkich słów,
określenie „Jestem bezbudny”- tak o sobie powiedział pewien bezdomny pies Rambo
oraz byka Feliksa na Harleyu!

Światowy Dzień Kota

2011-02-17T12:03:00.000+01:00

Dziś święto wszystkich kotów! Tych rasowych i dachowców.

Jakie znacie książki dla dzieci o kotach?

Ja przyznam, że od razu na myśl przychodzi mi jedna z moich ulubionych książek z dzieciństwa o Filonku Bezogonku. Koniecznie w takiej wersji, z ilustracjami Danuty Niemirskiej. (Wyd.Nasza Księgarnia ).

Potem oczywiście przypomina mi się kot Filemon i Bonifacy, ale oni to bardziej z bajek rysunkowych niż z wersji książkowej.

Ostatnio natomiast czytaliśmy z Ga-dasiem świetną książkę o Kocie Bibelocie, którą Wam bardzo polecam!

"Przygody kota Bibelota"

Zofia Sosnkowska

il.Artur Nowicki

Wydawnictwo Literatura

Czekam na Wasze tytuły książek dla dzieci, o kotach.

Pchła Szachrajka w Platynowej Serii

2011-02-16T12:31:00.000+01:00

Pchła Szachrajka

Jan Brzechwa
il. Maciej Szymanowicz

Wydawnictwo WILGA

PLATYNOWA SERIA

Kolejna książka związana z moim dzieciństwem.

Chcecie bajki?

Oto bajka:

Była sobie Pchła Szachrajka.

Niesłychana rzecz po prostu,

By ktoś tak marnego wzrostu

I nędznego pchlego rodu

Mógł wyczyniać bez powodu

Takie psoty i gałgaństwa,

Jak pchła owa, proszę państwa

Mała, drobna elegantka żyła pełnią życia i korzystała z jego uroków, po drodze oszukując, kombinując i kłamiąc. A to zamówiła w cukierni 30 rurek z kremem i ukradkiem zjadła cały krem ze wszystkich płacąc tylko za jedną, a to skradła wszystkie kwiatki z materiału w sklepie czy też zamiast angielskiego nauczyła pchlego języka pewną pannę Kikę. W końcu miarka się przebrała i za swe figle i psoty trafiła do aresztu.

Po wyjściu na wolność, pchła przysięga prowadzić od tej pory uczciwe i wzorowe życie.

"... Miała dzieci pięć tysięcy

Albo może jeszcze więcej.

Mało dziś jest takich domków,

Gdzie nie byłoby potomków

Owej słynnej Pchły Szachrajki...

Ale to już koniec bajki."

Rymowana historia o małej pchle bawi mnie od lat. Wychowałam się na wierszach Jana Brzechwy. Bardzo często trudno mi zaakceptować nowe wydania starych tekstów. W tym przypadku jestem bardzo zadowolona! :-)

W PLATYNOWEJ SERII ukazują się znakomite teksty wybitnych autorów zilustrowane przez Macieja Szymanowicza. Ilustracje tego rysownika baardzo mi się podobają. Pchła Szachrajka na nich to prawdziwa elegantka!

Polecam Wam całą serię.

Pisałam już o "RYMOBRANIU" Agnieszki Frączek.

A niedługo ukaże się kolejna książka w PLATYNOWEJ SERII z wierszami Tuwima.

Czekamy. :-)
PS. Przeczytałam raz jeszcze wpis i wyszło mi na to, że ta książka tylko mnie się podoba. A przecież moi synkowie też ją uwielbiają! :-) Oglądają z zainteresowaniem ilustracje i śmieją się z przygód przebiegłej Pchły Szachrajki.

Zwierzęta Wilkonia

2011-02-12T18:05:00.000+01:00

hej, hej Szczecinianie! Kto jeszcze nie był i nie widział sympatycznych zwierząt autorstwa Józefa Wilkonia jutro ma ostatnią okazję. W Galerii Gotyckiej Zamku Książąt Pomorskich, prezentowana jest wystawa "Ilustracja i rzeźba Józefa Wilkonia".

My dziś byliśmy tam cała rodziną i nie żałujemy. Wręcz przeciwnie - cieszymy się, że zdążyliśmy! :-)

Jóżef Wilkoń jest autorem ilustracji i opracowania graficznego do ponad 100 książek dla dzieci i dorosłych wydanych w Polsce oraz 60 książek za granicą.

Zwierzęta Wilkonia, te na rysunkach i te ciosane z drewna czy zrobione z metalu - wszystkie są wyjątkowo przyjazne i sympatyczne. Od razu widać, że autor jest wielkim znawcą i dobrym obserwatorem zwierzęcego świata. Ten bardzo zdolny artysta tworzy wspaniałe dzieła. Koniecznie musicie się o tym przekonać.

Wystawa na Zamku (we wspaniałych wnętrzach Galerii Gotyckiej) - jutro ostatni dzień!
BEZPŁATNIE!

Dziś wieczorem przeczytamy chyba dzieciom jedną z naszych ulubionych książek z ilustracjami Wilkonia, autorstwa Gerdy Wagener. Historia wilczka, który bardzo różnił się od swojego rodzeństwa. Trochę się tym martwił i postanowił zmienić, ale potem okazało się, że jednak najważniejsze jest BYĆ SOBĄ. :-)

"Wilczek"

Gerda Wagener
il. Józef Wilkoń

Wydawnictwo Tatarak

Generał Ciupinek

2011-02-07T22:24:00.000+01:00

"Generał Ciupinek"

Barbara Tylicka

il. Henryk J. Chmielewski

Wyd. Prószynski i S-ka

Powieść przygodowa dla młodzieży z ilustracjami Papcia Chmiela, która ukazała się po 45 latach od jej pierwszego wydania.

Kiedy ja przyszłam na świat, wszystkie egzemplarze były już wykupione a książka stała się „białym krukiem” :-) Pewnie dlatego jej nie znałam.

Po wielu więc latach, przeczytałam ją (na zmianę z mężem) synowi i Wam też polecam!

Akcja powieści dzieje się w miasteczku, które zwie się Łysobyki Wielkie, choć wcale wielkie nie jest. Życie toczy się tu spokojnie i cicho. Dzień w dzień ojciec Ciupinka (ucznia klasy piątej) swym autobusem przewozi pracowników z Rynku do młyna, jedynym pojazdem jaki jest w miasteczku.

W aptece pracuje pan Rivanol, dziadek Patatajko snuje swe opowieści w Gospodzie „Pod Serdelkiem”, Pan Zebranko każdą okazję uzna za stosowną aby przemówić do mieszkańców, pan Naczelnik Straży Pożarnej czeka wciąż na możliwość zdobycia odznaczenia...

A Ciupinek i jego koledzy całe dnie, zaraz po szkole spędzają na świeżym powietrzu. To są zupełnie inne czasy. Żaden mieszkaniec nie ma telewizora, komputer to jeszcze sprawa przyszłości, więc dzieciaki robią to o czym często nasze dzieci zapominają, lub po prostu nie potrafią – świetnie się bawią!

Wódz Naczelny Oddziału Nieustraszonych Generał Ciupin (w domu zwany Ciupinkiem) wraz ze swymi żołnierzami bronią ruin starego browaru przed nieprzyjacielskimi wojskami Wielgusa z piątej „b”.

Ta książka to opowieść nie tylko o grupce piątoklasistów, ale również o małej społeczności. Całe miasteczko szuka zagubionego zeszytu Ciupinka, wszyscy angażują się w powitanie pierwszego turysty jaki przybył do miasteczka, a potem w organizację DNI ŁYSOBYK WIELKICH...

Wiele tu zabawnych sytuacji - wykradnie turysty w nocy przez mieszkańców sąsiedniego miasteczka ale i takich z dreszczem emocji, kiedy Ciupinek wpada do lochu.

Ta książka powinna spodobać się chłopcom. Można ją przeczytać już 7-latkom. Napisana przed 45 laty, pokazuje jak fajnie, można bawić się bez telewizora i komputera. Możę rodzice podczas czytani a jej dzieciom poczują urok dawnych lat i beztroskiego dzieciństwa, pełnego fantazji i przygód?

-Tak, tak drogie dzieci, w zamierzchłych czasach inaczej się bawiliśmy... :-)

Czarno - białe ilustracje Henryka. J. Chmielewskiego (czyli Papcia Chmiela) sprawiają, że to prawdziwy RARYTAS! :-)

Polecam!

Wyczytałam na stronie Wydawnictwa:
"Od 7 do 18 lutego specjalnie dla Was czytać będziemy w Radiu Dzieciom wybrane fragmenty wspaniałej, kultowej już książki Barbary Tylickiej i Henryka Jerzego Chmielewskiego (Papcia Chmiela) „Generał Ciupinek”. Zapraszamy o godz. 19:30 do Programu 1 Polskiego Radia! "

Wiecie, że można przez Internet słuchać radia? :-)
Program 1 Polskiego Radia

Gwiezdne urodziny

2011-02-06T23:11:00.000+01:00

Ostatnio braliśmy udział w "Gwiezdnych urodzinach" pewnej sympatycznej 9 -latki :-)

Urodziny te odbyły się w Planetarium na Wałach Chrobrego. Szczecinianie pewnie wiedzą, gdzie to jest ale nie wszyscy może wiedzą, że można tam zorganizować przyjęcie urodzinowe!

Taka impreza z pewnością zainteresuje nieco starsze dzieci.

W skrócie podzielę się z Wami moimi wrażeniami.

Dużym wyzwaniem dla dzieci i rodziców jest na początku pokonanie ponad 200 schodów na wieżę!

Weszliśmy tam naszą 4-osobową rodziną. No, może sprecyzuję. Nie wszyscy weszli. Truniek został WNIESIONY. Ten to ma dobrze! :-)

Na górze jest dość chłodno, dlatego mieliśmy na sobie kurtki. Kolejna ważna sprawa to brak toalety. To znaczy jeśli ktoś ma ochotę zejść na dół - proszę bardzo! :-)

Impreza urodzinowa trwa 1,5 godziny. Podczas niej dzieci poznają niebo, gwiazdy i układ planetarny. Oglądają filmy pod kopułą namiotu. Większość gości (9 -latków) bez problemu odpowiadało na pytania zadawane przez panią, która prowadziła pokaz. Wymieniały planety, szukały gwiazd i z ciekawością wpatrywały się w "niebo", które mieliśmy nad sobą.

To było naprawdę ciekawe. Nawet niespełna 3 -letni Trunio przesiedział w milczeniu u mnie na kolanach cały pokaz.

Potem była przerwa na tort.W kolejnym, wielkim ogrzewanym namiocie, przy stole dzieci odśpiewały "Sto lat" Jubilatce, podjadły, napiły się i poszły na kolejny film o gwiazdach i kosmosie.

Rodzice mogli uczestniczyć w pokazie lub posiedzieć przy rozgrzewającej kawie. Cóż.. temperatura była "strychowa" :-)

Mimo niskiej temperatury jaka panowała podczas przyjęcia, uważam urodziny za udane, ciekawe i oryginalne. Nareszcie coś innego! Ostatnio prawie co tydzień Ga-daś szaleje w różnych salach zabaw świetując 8 urodziny swoich koleżanek i kolegów.
A za moich czasów....
Urodziny wyprawiało się po prostu w domu :-)

Planetarium
Muzeum Narodowe
w Szczecinie
Wały Chrobrego 3

Ostrożnie z ogniem!

2011-02-06T22:24:00.001+01:00

Polecam ciekawą serie książek edukacyjnych dla dzieci.

"Ostrożnie z ogniem"

z serii AKADEMIA BEZPIECZNEGO DZIECKA

Justyna Święcicka

il.Olga Reszelska

Wydawnictwo Wilga

Pewnego dnia w szkole Tomka miała się odbyć lekcja o pożarze. Tomek na wieść o tym nie był zachwycony. Tymczasem okazało się, że była to jedna z ciekawszych lekcji jakie dotąd miała jego klasa. Były opowieści i wskazówki o tym jak należy się zachować w czasie pożaru. Obowiązkowo zapisano na tablicy numery alarmowe, ćwiczono rozmowy telefoniczne ze strażą pożarną. Na drugi dzień dzieci poszły z wizytą do remizy a do szkoły wróciły na sygnale wozem strażackim!

Kiedy po paru tygodniach w szkole rozległ się sygnał alarmowy uczniowie wiedzieli jak się zachować. Oczywiście klasa Tomka była najlepsza!

Każdy rozdział książki kończy się podsumowaniem najważniejszych informacji jakie trzeba znać. Dzieci znajdą tu wykaz telefonów alarmowych, nauczą się wzywania strażaków na wypadek pożaru, poznają znaki ewakuacyjne i 10 przykazań jak postępować z ogniem. Na końcu książeczki znajduje się LEGITYMACJA KLUBU BYSTRYCH DZIECIAKÓW do wycięcia. TO LEGITYMACJA dla każdego kto przeczytał książkę i wie jak zachować się w czasie pożaru.

To pierwsza z serii książek, którą udało mi się przeczytać i już widzę, że chcę jeszcze! :-) A zwłaszcza mój Ga-daś.

Autorka w bardzo ciekawy i prosty sposób przekazuje dzieciom ważne informacje na temat bezpieczeństwa w różnych sytuacjach. W historie z życia rodzeństwa Majki i Tomka wplata bardzo dużo cennych informacji. Do tego świetne ilustracje Pani Olgi Reszelskiej i mamy książkę, którą naprawdę warto mieć na półce w domu i dokupić kolejne z tej serii :-)

Polecam!

Obalamy stereotypy

2011-02-04T22:42:00.000+01:00

Oto przykład na to, że domki dla pluszaków powstają także w domach zamieszkiwanych przez małych chłopców.

W tym tygodniu Ga-daś wpadł na pomysł stworzenia takiego mieszkanka. Myślę, że zainspirowała go wizyta u naszych fajnych, małych koleżanek (Zuzi i Tosi). One również zrobiły podobny domek z pudła kartonowego.
W każdym razie, przy mojej pomocy (ale tylko na początku) powstało takie oto M-1 dla Żyrafki i Krówki.

Do wykonania tego oto, uroczego mieszkanka wykorzystaliśmy kawałki tektury, kolorowy papier, skrawki materiału oraz rolkę po papierze toaletowym.

Rolka papieru wstawiona w okno to ...luneta a nie zsyp (jak myślał mój mąż). Ostatnio jednak z Truniem wykorzystaliśmy lunetę (Ga-daś był w szkole) jako podajnik żywności. Do Krówki i Żyrafki wpadł na obiad żarłoczny Miś Teddy, więc hurtowo wsypywaliśmy im przez lunetę jedzenie :-)

Do wykonania stołu użyto materiałów firmy LEGO.

O wystrój wnętrza - zasłony, dywan i ozdobne skrawki tapet na ścianach - zadbał Ga-daś.

(to była reklama).

Fajna zabawa. Tylko dlaczego już się domkiem nikt nie bawi??

Chyba jednak najciekawsze jest TWORZENIE....